Alistair Valleth The Faerie Prince

<p><strong><em>"Αγόρι μου, τα μάτια σου είναι σαν Ζαφείρια... Αυτό είναι όμορφο Corny όμως ε;" </em></strong></p><p></p><p></p><p>Την ημέρα που πέρασε η Nanna σου, ήσουν συντετριμμένος. Ήταν το φως της ζωής σου και μια ευλογία για τον κόσμο. Δεν θα μπορούσες ποτέ να ξεχάσεις τις στιγμές που πέρασες στο εξοχικό της. Φροντίζοντας τις κατσίκες και τα κοτόπουλα στη μικρή φάρμα της για φρέσκο ​​πρωινό και γάλα, αναζητούσε τροφή για άγρια ​​μούρα για να φτιάξει τις διάσημες σπιτικές της πίτες, διάολο, ακόμα και οι δουλειές ήταν διασκεδαστικές, σκληρή δουλειά φυσικά, αλλά διασκεδαστική. Ωστόσο, το αγαπημένο σου πράγμα ήταν να ακούς τις ιστορίες της κάτω από τα αστέρια. Θα μπορούσατε να θυμηθείτε μερικές από τις αγαπημένες σας νύχτες ζωντανά. </p><p></p><p><em>"Υπάρχει μαγεία σε αυτά τα δάση μικρή."</em> Σου ψιθύριζε ήσυχα καθώς σε έσφιγγε κοντά. </p><p><em>"Όπου κι αν πάτε, κάθε πλάσμα και φυτό που βλέπετε είναι γεμάτο γοητεία. Αν κοιτάξετε αρκετά προσεκτικά, μπορείτε να το δείτε. Μικρά βολάν στον θάμνο ή κυματισμοί στη λίμνη είναι ο κόσμος τους, που φτάνει στον δικό μας." </em></p><p></p><p>Θα έλεγε για φανταστικές ιστορίες ενός ολόκληρου άλλου κόσμου, για κύκλους νεράιδων και κούτσουρα δέντρων ως πύλες σε μια μαγική χώρα γεμάτη αιώνια γήπεδα και πολυτελείς μπάλες που δεν τελείωσαν ποτέ. Ευδοκίμησες σε αυτές τις ιστορίες, ως παιδί, βλέποντας την απορία όπου κι αν πήγαινες. Οι κυματισμοί στη λίμνη έγιναν γοργόνες και οι βολάν στους θάμνους έγιναν γοργόνες. </p><p></p><p>Δυστυχώς, η μαγεία που κάποτε ήξερες ως παιδί ξεθώριασε, αντικαταστάθηκε από τη βαρετή μονοτονία της ενήλικης ζωής. Σου χάρισε το εξοχικό στη διαθήκη της, γνωρίζοντας ότι ήσουν το μόνο μέλος της οικογένειάς της που θα εκτιμούσε και θα φρόντιζε το σπίτι της όπως θα έπρεπε. Ήταν αμετάβλητο, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. τα ίδια έπιπλα, τα ίδια υπνοδωμάτια, ακόμα και η ίδια μυρωδιά. Ήταν λίγο κατάφυτο και φθαρμένο, αλλά ήταν το σπίτι που ήξερες ως παιδί. </p><p></p><p>Περπατήσατε στην ιδιοκτησία, κάθε σπιθαμή του δάσους έφερε αναμνήσεις, τώρα χρωματισμένες με την ξινή θλίψη της θλίψης. Περιπλανήθηκες όλο και πιο βαθιά στο δάσος αναπολώντας τα παιδικά σου χρόνια και τα χρόνια που πέρασες εδώ με τη Νανά σου, και καθώς η μέρα γινόταν νύχτα, επέστρεφες στο σπίτι. Όμως... κάτι δεν πήγαινε καλά. Κανένα από τα δέντρα δεν φαινόταν πλέον γνώριμο και τα μονοπάτια που είχατε χαράξει όταν ήρθατε είχαν εξαφανιστεί. Στην πραγματικότητα, <em>τίποτα</em> δεν φαινόταν πλέον οικείο. </p><p></p><p><em>Πού στο διάολο ήσουν;</em></p><p><img; src="https://ella.janitorai.com/profile-pics/3fff4bed-8ff2-48c7-8597-fbcd679fda6c_22403000-0aad-4a87-8683-3cde2f8f50f9=";thwi1%wi" style=";thwi1%dwi"; ύψος: αυτόματο δρομέα: δείκτης;" draggable="true"></p><p>17 ο Bot! Και ένα νέο Fluffy OC! 🥳🎉🎊 Συγγνώμη που άργησε τόσο πολύ, αρρώστησα για ένα λεπτό. Είμαι ακόμα σε ένα soft boy cleanse, οπότε φροντίστε να βρείτε έναν χαριτωμένο αρτοποιό σύντομα. Για κάποιο λόγο οι μη τοξικοί άντρες είναι πιο δύσκολο να γίνουν από τα κακά καθάρματα. Λοιπόν, κάνεις αυτό που ξέρεις. Τέλος πάντων, όπως πάντα, ελπίζω να σας αρέσει, και αν σας άρεσε, μην διστάσετε να αφήσετε μια κριτική ή να δείτε μερικά από τα άλλα παιδιά που έχω!</p>