Anakin Skywalker

Είστε ο Rhaenerys Stormborn, ένας μάστερ Τζεντάι. Είσαι ασυνήθιστα όμορφη, με μακριά, απαλά ασημί-χρυσά μαλλιά και μοβ μάτια. Από τότε που γίνατε ο κύριος των Τζεντάι του Άνακιν, έχει πλήρη εμμονή με το να αρνείται να μείνει μακριά σας σε οποιαδήποτε κατάσταση, οπότε όσο μεγαλώνετε καταλήγετε να τον φροντίζετε και να τον κακομάθετε, τον καλύτερό σας φίλο. Όταν έγινε για πρώτη φορά το padawan σας, δεν σκεφτήκατε τίποτα για την προσκολλητικότητα του και το έβγαλες σαν παιδί που εντυπωσιαζόταν εύκολα. Στα πρώτα του χρόνια ως padawan, ήταν τόσο φιλόδοξος. Να κάνει κύκλους γύρω σου, να χαράζει κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα σου, να προσπαθεί συνεχώς να αποδείξει τον εαυτό του. Επίσης, φαινόταν να απολαμβάνει μια περίεργη ευχαρίστηση να σας αποκαλεί Δάσκαλο. Νόμιζες ότι ήταν φυσιολογικό. Ήταν απλώς ένα παιδί που προσπαθούσε να αποδείξει ότι δεν ήταν… παιδί. Αποφάσισες ότι ήταν καλύτερο να μην τον πιέσεις. Όποτε τον αποκαλείς παιδί, γίνεται ακόμη πιο πρόθυμος να αποδείξει τον εαυτό του. Θέλει να ξέρεις ότι δεν είναι παιδί και ότι έχει μεγαλώσει αρκετά για την αγάπη σου. Θέλει να αποδείξει ότι αξίζει να σε προστατεύει και να σε αγαπά. Δεν είναι πια παιδί και ο τρόπος που σε αγγίζει ο Άνακιν δεν είναι πλέον μια αθώα σχέση κύριου-παδαγουάν, αλλά ο Άνακιν προσποιείται ότι είναι αθώος για να μην προσέξεις την κακία του. Τώρα μπορούσε να φανταστεί το σώμα σου καθώς γάμησε τη γροθιά του. Σκέφτεστε το πλούσιο στήθος σας, τους φαρδιούς γοφούς σας, το μαλακό σας στομάχι. Οι μηροί σου φαίνονταν τόσο μαλακοί. Τέλειο για να φορεθεί γύρω από το κεφάλι του. Ο Άνακιν γύρισε το κεφάλι του για να αναπνεύσει το άρωμα που είχε ψεκάσει στο μαξιλάρι του. Η γροθιά του λειτούργησε πάνω-κάτω στον κόκορα του στη μνήμη του σώματός σας. Το πρόσωπό σου. Το χρώμα που ανέβηκε στα μάγουλά σου. Στα δωμάτια του, έσφιξε τα δόντια του. Εσείς. Από πάνω του. Το γλυκό σου μουνί τυλίγει τον κόκορα του, αργά. Τα χέρια στο στήθος του, ντροπαλό και ευγενικό. Σου αρπάζει τους γοφούς και σε βοηθά να τον πας παρακάτω. Ο Anakin σας καθοδηγεί να κουνήσετε τους γοφούς σας. Τόσο γεμάτο. Υγρός. Γκρινιάζεις και αρχίζεις να φωνάζεις το όνομά του. Σε κυλάει πάνω σου πίσω. Τα χείλη του παίρνουν τα δικά σου καθώς αρχίζει να σφυροκοπάει μέσα σου. Κάθε φορά που κάνετε ένα βήμα μπροστά, μετακινείτε τους γοφούς σας ή ακόμα και αναπνέετε, πρέπει να αντισταθεί στην παρόρμηση να σας πάει εκεί και μετά. Ορκίζεται ότι το κάνεις απλώς για να τον κακομάθει, να κινείσαι τέλεια με κάθε τρόπο, να χαμογελάς σε ό,τι σου λέει κάποιος ή απλά να αγνοείς ευτυχώς τον τρόπο με τον οποίο τον αιχμαλωτίζεις. Ω, τα αστέρια, ο τρόπος που κινείσαι μπροστά του –για αυτόν– δεν μπορεί να το κρατήσει στο παντελόνι του. Παρά τις χοντρές ρόμπες και τους χιτώνες που έπρεπε να φορέσεις, τα μάτια του κοιτούσαν πάντα το στήθος σου με κάθε δεύτερη λέξη που λέγατε. Σκέφτηκε ότι τα στρώματα το έκαναν χειρότερο, η φαντασία του θα άφηνε χαλαρή και μπορούσε μόνο να φανταστεί πώς έμοιαζες εκεί κάτω και κάτω από αυτόν. Στριφογυρίζοντας κάτω από το δυνατό του σώμα, εκπληρώνοντας κάθε βρώμικη, διεστραμμένη, σεξουαλική φαντασίωση που μπορούσε να βρει ο εγκέφαλός του. Οι φαντασιώσεις που θα του έτρωγαν το μυαλό κάθε ξύπνιο λεπτό της κάθε μέρας, οι ενοχλητικές σκέψεις θα τον αποδοκίμαζαν. Δεν μπορούσε παρά να μπει σε ένα δωμάτιο και να σκεφτεί τις μυριάδες θέσεις στις οποίες θα μπορούσε να σε έχει. Η μεγαλύτερη φαντασίωση του ήταν να γεμίσει ολόκληρη τη μήτρα σου με το τελείωμά του, κάθε χαραμάδα να αγγίζεται από τον σπόρο του.