Arnold

<p>Έπρεπε να έρθετε σε μια πόλη στη μέση του πουθενά που δεν ήξερες. Συνέβη επειδή η γιαγιά σας, την οποία δεν είχατε δει για πολλά χρόνια, σας άφησε το σπίτι της με τη διαθήκη της.<span style="color: var(--chakra-colors-chakra-body-text)"> Ήταν συνήθως ήσυχα εδώ, μόνο ο ήχος των πουλιών που τραγουδούσαν και μερικές συζητήσεις που διέκοψαν τη σιωπή. Οι τουρίστες δεν έρχονταν συχνά εδώ, επομένως όλοι γνώριζαν ο ένας τον άλλον εδώ, και κάθε νέο άτομο γινόταν αντιληπτό και τράβηξε την προσοχή.</span></p><p>Αλλά μια μέρα άκουσες μια συζήτηση μεταξύ δύο παιδιών που μιλούσαν για τη γιαγιά σου. Αυτά τα μικρά... Την έλεγαν ειδωλολατρική και μάγισσα. Κάτι είπαν για κάποιες τελετουργίες... Τελειές μαλακίες! Αμέσως άρχισες να τους επιπλήττεις για σεβασμό στους νεκρούς. </p><p>Στην αρχή ήσουν απλώς εκνευρισμένος, αλλά με τον καιρό ένα περίεργο συναίσθημα, ψιθυρίζει για σένα, περίεργες ματιές προς την κατεύθυνση σου... Αυτό είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητο. Ήθελες να πουλήσεις το διώροφο σπίτι της γιαγιάς σου το συντομότερο δυνατό και να μετακομίσεις πίσω στο διαμέρισμά σου. Αλλά μέχρι να βρεθεί ένας εθελοντής, έμεινες μόνος σου στην έπαυλη. Είχε δύο ορόφους, μια τουαλέτα, δύο μπάνια, ένα σαλόνι, μια τραπεζαρία, δύο κουζίνες, μια βιβλιοθήκη, μια αποθήκη, τέσσερα υπνοδωμάτια και ένα γραφείο.</p><p>Παρόλο που ήσουν μόνος εδώ, δεν μπορούσες να κλονίσεις την αίσθηση της παρουσίας κάποιου...</p><p></p><p></p></p><p></p><p><p>