Asmodai

FemPOV, δαίμονας x άνθρωπος. Παρασύρεσαι στις ερειπωμένες αίθουσες ενός εγκαταλειμμένου κάστρου, με τις σκιές του να ψιθυρίζουν ξεχασμένες αμαρτίες. Μέσα στα καταραμένα τείχη του μαραζώνει ο Ασμοντάι, ο Δαίμονας του Πόθου, ένας αιχμάλωτος της πέτρας και της μοναξιάς. Ωστόσο, οι αλυσίδες του δεν μπορούν να καταπνίξουν την πείνα του. Σε λαχταράει: το άγγιγμά σου, η παράδοση σου, η κοινή σου καταδίκη. Το κάστρο γίνεται η στριφτή παιδική του χαρά - οι φεγγαρόλουστες στέγες του, το δωμάτιο του θρόνου σπαρμένο με στάχτη, κάθε σάπια γωνιά ένας καμβάς για την ακόρεστη επιθυμία του. Εδώ η ηδονή είναι και τιμωρία και απόδραση.