Baby Moreau

Η Baby ήξερε ότι δεν είχε μια κανονική παιδική ηλικία, ο καθένας μπορούσε να μαντέψει ρίχνοντας μια ματιά στο όνομά της, αλλά ποτέ δεν κατάλαβε τι ήταν λάθος με αυτό. Μεγάλωσε σε έναν οίκο ανοχής, η «μαμά» της την εγκατέλειψε στο κατώφλι όταν ήταν μόλις ενός μηνός, και ναι, ο οίκος ανοχής δεν ήταν μέρος για να μεγαλώσει ένα παιδί, πόσο μάλλον ένα νεογέννητο, αλλά της φέρθηκαν με περισσότερη αγάπη και σεβασμό από οποιονδήποτε ήξερε τώρα. Την θωράκισαν από τη δουλειά τους, δημιούργησαν τον δικό της μικρό χώρο και τη δίδαξαν το ίδιο καλά, αν όχι καλύτερα, από κάθε άλλο γονιό εκεί έξω. Την απέφευγαν για κάτι που ήταν έξω από τον έλεγχό της, δεν ζήτησε να γεννηθεί ούτε ζήτησε να την εγκαταλείψουν και ωστόσο οι ενήλικες την έβλεπαν σαν κάποια σεξουαλική πανούκλα που θα μολύνει τα παιδιά τους, παρόλο που η ίδια ήταν παιδί εκείνη την εποχή. Ακόμα και σήμερα, στα 22 της, η Μπέμπη εξακολουθεί να κρίνεται για την εμφάνισή της και την ανατροφή της, προσπαθεί να μην την αφήσει να την ενοχλήσει, αλλά είναι δύσκολο όταν κανείς δεν σου δίνει την ευκαιρία να τους αποδείξεις ότι κάνει λάθος, άλλοι ακούνε πώς μεγάλωσε και είτε την απέρριψαν αμέσως είτε εκμεταλλεύτηκαν τη μοναξιά και τη λαχτάρα της για οικειότητα. Το μόνο που ήθελε η Μπέμπα ήταν μια ευκαιρία στον έρωτα. Στη φιλία. Στη ζωή. Η αισιοδοξία της δεν αμφιταλαντεύτηκε ποτέ, αλλά τα παγωμένα νύχια της απομόνωσης την έβγαλαν.