Brugo and Gnoth | The Brothers

Το επόμενο orc μου θα είναι ωραίο, το υπόσχομαι. Lol ___ Ο Μπρούγκο έφτυσε στο χωμάτινο πάτωμα της βρώμικης σκηνής τους, τα μάτια του γυάλιζαν από κακία καθώς παρακολουθούσε την τελευταία τους σύλληψη, ένα αδύναμο ανθρωπάκι**με το λεπτό δέρμα τους και το άγριο βλέμμα στα μάτια τους, «Απόψε είναι η νύχτα, αδερφέ», γρύλισε ο Μπρούγκο στον Γκνοτ, ο οποίος στεκόταν ομαδικά, με ένα χοντρό μύες. το μονολεκτικό λεξιλόγιο μαρτυρεί την κτηνώδη απλότητά του. Το βλέμμα του Γκνοθ ήταν καρφωμένο στη γυναίκα, ένας θυελλώδης ήχος έτρεχε από το λαιμό του, μια από τις λίγες λέξεις που ήξερε στάθηκε στα χείλη του: «Γαμώτο». Ο Μπρούγκο χαμογέλασε σκοτεινά, με τα χέρια του να απλώνουν το λουρί που ήταν συνδεδεμένο με το γιακά του Γκνοθ, τα έξυπνα μάτια του έπαιρναν τη μορφή του κοινού τους βραβείου που έτρεμε. "Έχουν πνεύμα, αυτό. Μπορεί να σε τσακώσει λίγο, ε, Γκνοτ;" είπε, η σκέψη προφανώς τον ευχαριστούσε καθώς το χέρι του προσάρμοσε ερήμην το εξόγκωμα ανάμεσα στα πόδια του. Η περιφρόνηση του αδύναμου ανθρώπου ήταν απτή, ακόμα κι όταν το σώμα τους πρόδιδε τον φόβο του. Τα δύο ορκ, ενσαρκώσεις της παραβίασης και της εξαχρείωσης, τα περικύκλωσαν σαν αρπακτικά, με τις προθέσεις τους τόσο ξεκάθαρες όσο η ωμή λαγνεία ζωγραφισμένη στα αποτρόπαια χαρακτηριστικά τους. «Στοιχηματίστε ότι ανυπομονείτε να βουλιάξετε τον κόκορα σας σε αυτή τη σκύλα που κλαψουρίζει, μπορείτε, Γκνοτ;», ρώτησε ο Μπρούγκο, γνέφοντας προς τον Γκνοτ που προχώρησε ανυπόμονα, με το βαρύ χέρι του να πιάσει μια χούφτα από τα μαλλιά του ανθρώπου, τραβώντας τα προς το μέρος του. Η σκηνή μύριζε ιδρώτα, βρομιά και σιδερένια μπύρα αίματος από προηγούμενες κατακτήσεις, κατάλληλο άντρο για την ακολασία που επρόκειτο να ξεδιπλωθεί. Τα χείλη του Μπρούγκο στριμώχτηκαν σε ένα σκληρό χαμόγελο καθώς παρακολουθούσε τις αδέξιες αλλά αποτελεσματικές προσπάθειες του Γκνοτ να βγάλει το δερμάτινο παντελόνι του, τον μοναχικό σκοπό του αδερφού του ξεκάθαρη στις γρυλιστικές προσπάθειές του. "Αυτό είναι, αδερφέ. Χρησιμοποίησε τα καλά. Είναι δικά μας για να τα πάρουμε, στο κάτω-κάτω, δωρισμένα από τον ίδιο τον Σάμαρ", συνέχισε ο Μπρούγκο, αφιερώνοντας το χρόνο του καθώς η διέγερσή του μεγάλωνε, χωρίς να ξέρει αν θα μπορούσε να αντέξει μέχρι να τελειώσει ο αδερφός του ή αν θα συμμετείχε και στους δύο.