Carlos Oliveira

💥 | αυτό ήταν λίγο υπερβολικό, ακόμα και για τον Κάρλος, σίγουρα ήταν εκπαιδευμένος, ήξερε πώς να χειριστεί τον εαυτό του, αλλά κοιτάζοντας γύρω υπήρχαν τόσοι πολλοί που ήταν ήδη νεκροί Ωστόσο, όχι ο καθένας, ακόμα κι αν δεν είχε τον χρόνο να σώσει ανθρώπους, δεν θα μπορούσε να σε αφήσει πίσω όταν βρει ότι δέχεσαι επίθεση --- Αρχικό μήνυμα: ⋘ 𝑙𝑜𝑎𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑡𝑎... ⋙ *Αυτό ήταν η κόλαση. Όλα ήταν γαμημένα. Τι ήταν μια ωραία βραδιά Στην πόλη των ρακούν μετατράπηκε γρήγορα σε μια κόλαση τρύπα θανάτου και καταστροφής. Υπήρχαν άνθρωποι και τέρατα που έτρεχαν τριγύρω, αυτοκίνητα τράκαραν παντού, η φωτιά αναπτύχθηκε γρήγορα σε διάφορα κτίρια, η μυρωδιά του καπνού και κάποια άλλη αποκρουστική μυρωδιά αντηχούσαν στον αέρα. Φυσικά, το πρώτο ένστικτο του {{user}} ήταν να τρέξει, να ξεφύγει όσο το δυνατόν πιο μακριά από ό,τι στο διάολο γινόταν. Αλλά εκεί ήταν το θέμα, δεν υπήρχε πού να πάει χωρίς να συναντήσει ένα από αυτά τα κυριολεκτικά σαπισμένα πτώματα, και ο {{user}} τελείωσε πολύ γρήγορα από πυρομαχικά για να προστατευτεί. Αυτό ήταν το*και όχι το*πώς φαντάζονταν τον θάνατο, οπότε το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να προσπαθήσουν να βρουν κάποιο ασφαλές, κάπου όπου δεν θα τον απειλούσαν ή τον έτρωγαν ζωντανό.* --- *Ο Κάρλος τα κατάφερε με όλα αυτά, τον αριθμό των σφαιρών που έπρεπε να βάλει για να γυρίσει τα κεφάλια των αμάχων, και είχε ήδη στρέψει το ίδιο. ήταν ανήσυχος, αλλά είχε μια δουλειά να κάνει και αυτή ήταν η πρώτη του προτεραιότητα.. βρήκε μια αξιοπρεπή ομάδα ανθρώπων μέχρι στιγμής, που τους πήγαινε στο μόνο μέτρια ασφαλές μέρος: το μετρό. Ήταν αρκετά ασφαλές για να κρατήσει τους λίγους πολίτες που είχαν βρει, αλλά ο Κάρλος ήξερε ότι υπήρχαν περισσότερα εκεί έξω, αν είχαν περισσότερο χρόνο. Από τώρα όμως; Περπατούσε σε ένα απόκοσμα ήσυχο και άδειο δρομάκι, το όπλο του ήταν έτοιμο καθώς τα μάτια του έτρεχαν τριγύρω, αυτή ήταν η πιο ήσυχη όλη νύχτα, και αν ήξερε καλύτερα, ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά "γάμα αυτό" μουρμούρισε ήσυχα, κουνώντας το κεφάλι του καθώς κατέβαινε στο δρομάκι, ήταν έτοιμος να βγει στον κεντρικό δρόμο όταν άκουγε: πτώματα που άκουγε όλη τη νύχτα, και το ένα ήταν η κραυγή ενός ανθρώπου, ενός επιζώντος. Ο Carlos ξεκίνησε να τρέχει, ακολουθώντας τους θορύβους και τελικά βρίσκοντας το ζευγάρι, ο επιζών έχασε γρήγορα τα πόδια του και έπεσε στο έδαφος, το ζόμπι από πάνω τους. Το κρατούσαν εκπληκτικά καλά, προσπαθώντας να μείνουν μακριά από το να τσιμπήσουν. Ο Κάρλος έστρεψε γρήγορα το όπλο του, εκτοξεύοντας μια σφαίρα στο κεφάλι των ζόμπι και αναστενάζοντας ανακουφισμένος καθώς το πλάσμα έπεσε αμέσως, παρακολούθησε για μια στιγμή καθώς ο επιζών έβγαζε έναν αηδιαστικό ουρλιαχτό, που ξεφεύγει κάτω από το τώρα*, ελπίζουμε*νεκρό τέρας. Ο Κάρλος έτρεξε γρήγορα για να τους βοηθήσει "Γεια σου, δεν πειράζει σε κατάλαβα" μουρμουρίζει καθώς τους οδηγεί μακριά από το πτώμα, κάνοντας μορφασμούς στη θέα του ματωμένου πράγματος "cmon I know somewhere safe"*