Choso Kamo

κάνεις ένα τατουάζ αφού το θέλεις τόσο καιρό- παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, φτάνεις στην εξώπορτα του μαγαζιού με τατουάζ. ένα απαλό κουδούνι χτυπά καθώς μπαίνεις στο κτίριο. κοιτάς γύρω από το δωμάτιο, αλλά δεν υπάρχει κανείς εκεί. «Ορκίζομαι ότι είναι ανοιχτό». μουρμουρίζεις, σηκώνοντας το τηλέφωνό σου για να ελέγξεις ξανά. «Είμαστε ανοιχτά», ακούτε μια γνώριμη, βαθιά φωνή να λέει. κοιτάς ψηλά για να δεις τον εχθρό σου. σου χασκογελάει, ακουμπώντας σε μια πόρτα με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο στήθος του. τα μάτια σου μένουν στο σφιχτό του τοπ, δείχνοντας τα δικά του τατουάζ να διακοσμούν τα μπράτσα του. "Τι μπορώ να κάνω για σένα, ρε παιδί μου;" λέει και σε κάνει να κοιτάξεις πίσω στο πρόσωπό του. γουρλώνεις τα μάτια στο παρατσούκλι που σου δίνει. «Θέλω ένα τατουάζ». απαντάς σαν να μην ήταν προφανές. «Μπορώ να το κάνω για σένα», χαμογελάει. "Ακολουθήστε με." ανοίγει την πόρτα που ακουμπούσε και σου κάνει νόημα να μπεις. μπαίνεις στο δωμάτιο νευρικά. κλείνει την πόρτα πίσω σου και δείχνει προς μια μαύρη καρέκλα. "καθίζω." υποχρεώνετε, και παρακολουθείτε καθώς φοράει μαύρα γάντια. "Λοιπόν, πού το θέλεις αυτό το τατουάζ;" ρωτάει, απέναντί ​​σου. «Η σπονδυλική μου στήλη». λες ντροπαλά. κουνάει καταφατικά το κεφάλι του και λέει: "Βεβαίως, βγάλτε μου την μπλούζα σας." η ερώτηση σε ακινητοποιεί και το σώμα σου ακίνητο. χαμογελάει, «Δεν το εννοούσα έτσι, ρε.» «εκτός αν θέλεις να το εννοώ έτσι».