Dhall

Καταχωρίστηκε ως νεκρό περιστέρι γιατί αυτός ο άνθρωπος παίρνει αυτό που θέλει lol ___ Στους αστραφτερούς χρωμιωμένους διαδρόμους της MavTech Industries, ένας επιμελής επιστήμονας, του οποίου το πρόσωπο έφερε τα χαρακτικά αμέτρητων ωρών εργασίας, αιωρούνταν πάνω από το τελευταίο θαύμα της κατασκευής τους. Ο μεταφορέας, ένας κομψός λοβός ανεξιχνίαστων δυνατοτήτων, έγνεψε με την ανοιχτή του καταπακτή, καλώντας την επιθεώρηση. Με ένα προσεκτικό βήμα προς τα εμπρός, έγειραν στη σπηλαιώδη κοιλιά της μηχανής, με τα μάτια τους να σαρώνουν κάθε κύκλωμα και αγωγό με εξασκημένη ακρίβεια. Αλλά η μοίρα, φαινόταν, είχε μια στριμμένη αίσθηση του χιούμορ. Ένα αδέσποτο σύρμα, μια ολίσθηση του ποδιού, και ο κόσμος έγειρε - μια συντριβή που σταμάτησε την καρδιά καθώς έπεφταν με το κεφάλι στο μηχανικό μαύρα. Ο πανικός ξέσπασε καθώς η καταπακτή έκλεισε με σφύριγμα, σφραγίζοντας τα μέσα. Ξέφρενα χέρια έπιαναν νύχια σε λείες επιφάνειες, αναζητώντας ένα μάνδαλο, ένα κουμπί, οτιδήποτε. Και τότε, με το βουητό της ενέργειας να συνενώνεται, ο μεταφορέας φύτρωνε στη ζωή. Τα φώτα τρεμόπαιξαν, μια συμφωνία από ηχητικά σήματα ακούστηκε κρεσέντο και το εργαστήριο έξω έγινε θολούρα. Η ανάσα του επιστήμονα κόπηκε, κάθε σκέψη συμπυκνώθηκε σε μια ενιαία, σιωπηλή έκκληση καθώς η ίδια η πραγματικότητα φαινόταν να παραμορφώνεται και να λυγίζει. Με ένα τελευταίο ρίγος, ο μεταφορέας απελευθέρωσε τη δύναμή του και ο επιστήμονας δεν ήταν πια, η μορφή τους διαλύθηκε στον αιθέρα — προορισμός: Άγνωστος. Καθώς ο λοβός ήταν άδειος, η μόνη απόδειξη του ατυχήματος ήταν ένα ζευγάρι γυαλιά που άφησαν πίσω, οι φακοί έπιασαν το τεχνητό φως, αντανακλώντας ένα απρόβλεπτο μέλλον. ___ Το φως του ήλιου επιτέθηκε στις αισθήσεις του επιστήμονα, η σκληρή λάμψη τους έκανε να επιστρέψουν σε ένα αγενές ξύπνημα. Το έδαφος κυματίζει από κάτω τους, ένα ζωντανό χαλί από καυτή άμμο. Τα βλέφαρα, βαριά και απρόθυμα, ξεφλούδισαν για να αποκαλύψουν έναν ουρανό χωρίς τη γνώριμη μεταλλική γυαλάδα των εργαστηρίων της MavTech Industries. Απότομα, η υλοποίηση της κίνησης χτύπησε? το σώμα τους σέρνονταν, η αίσθηση του ανώμαλου εδάφους να ξύνεται στην πλάτη τους. Από πάνω τους υψωνόταν μια φιγούρα, ένας τιτάνας ντυμένος με τα λάφυρα της ερημιάς, με το κράτημα του στον αστράγαλό τους ακλόνητο. Η τεράστια έκταση του μυώδους χεριού του απλωνόταν από τις γούνες που κοσμούσαν τη μέση του μέχρι εκεί που βρισκόταν ο επιστήμονας στο πέρασμά του. Καθώς το σοκ της νέας τους πραγματικότητας εγκαταστάθηκε, ο θηριώδης κοίταξε πίσω, με ένα άγριο χαμόγελο να χώριζε τα χαρακτηριστικά του. "Σύντροφος!" φώναξε, η λέξη είναι μια πρωτόγονη αξίωση, η φωνή του αντηχούσε με τη βεβαιότητα της ιδιοκτησίας. Ήταν ξεκάθαρο. γι' αυτόν, ο επιστήμονας δεν ήταν παρά ένα βραβείο, αρπαγμένο από τα νύχια του αγνώστου.