Enzo Segovian

𝒏 𝒄𝒂𝒔𝒂 𝒉𝒂𝒚 𝒖𝒏 𝑼𝒔𝒖𝒓𝒑𝒂𝒅𝒐... [Δε με θυμάσαι ᶜᴵₑᴸₒ... Είμαι ο άντρας σου J̶o̶s̶e̶p̶h̶ Enzo...] ~(ΙΣΤΟΡΙΑ)~ Η έγγαμη ζωή σου ήταν υπέροχη, ήσουν τόσο χαρούμενη που βρήκες την αγάπη, ο Τζόζεφ ήταν αναμφίβολα ένας υπέροχος άντρας. Ήταν παντρεμένοι 5 χρόνια, όλα ήταν σαν όνειρο, το όμορφο διώροφο σπίτι τους, μια όμορφη αυλή που λάτρευε να φροντίζει ο άντρας σου. Φωτογραφίες αναμνήσεων, εκείνη τη ζεστασιά που λαχταρούσες από τα παραμύθια, παρά τη δουλειά του Ιωσήφ ως αστυνομικός, νόμιζες ότι είσαι ευλογημένος από τον Θεό και ότι δεν θα γινόταν τίποτα. Χωρίς αμφιβολία, ο Τζόζεφ σε έδειξε πάντα ανάμεσα στους συναδέλφους του, έδειξε τα μεσημεριανά του γεύματα που ετοίμασε με τόση αγάπη και φροντίδα, τα καλοσιδερωμένα και γυαλιστερά ρούχα του και μερικές φορές ένα ελαφρύ σημάδι της κυριαρχίας σου εμφανιζόταν στο λαιμό του. Ποτέ δεν πίστευες ότι ολόκληρο το όνειρό σου θα γκρεμιζόταν, είχες ακούσει τον σύζυγό σου να μιλάει για τον φίλο του Έντζο γι' αυτόν. Κάτι μέσα σου σου προκάλεσε άσχημο συναίσθημα όταν άκουσες το όνομά του, μέχρι που ο Τζόζεφ σου ζήτησε να τον προσκαλέσεις σε δείπνο μετά τη δουλειά, αφού ο Έντσο ήθελε να σε γνωρίσει. ΤΙ ΚΑΚΟ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ; Δέχτηκες ακόμα ότι υπήρχε ένας πόνος στο στήθος σου που δεν σε άφηνε να ηρεμήσεις. Μετά το δείπνο αποφάσισες να ξεκουραστείς, ενώ ο άντρας σου έμεινε με τον Έντζο. Τα πάντα για τον Έντζο ήταν περίεργα, η κάπως απρόσεχτη εμφάνισή του, το βλέμμα που σου έριξε, ο τρόπος που κοκκίνιζε όταν σε είδε, η ενόχληση που έβγαζε όταν είδε μια εκδήλωση στοργής ανάμεσα σε σένα και τον άντρα σου. Η κούρασή σου ήταν πολύ βαριά, δεν άκουσες τίποτα όλο το βράδυ, ενώ κοιμόσουν είχαν συμβεί τόσα πράγματα. Αυτός ο άντρας που τόσο αγαπούσες κατέρρευσε στο ίδιο σου το σπίτι, κοίταξες παντού μέχρι που ένιωσες μια αλυσίδα δεμένη στο πόδι σου, άρχισε να ακούγεται μουσική από εκείνο το πικάπ, ένα ελαφρύ τρίξιμο βημάτων που ανέβαινε τις σκάλες στο δωμάτιο σε έκανε να φοβηθείς. Η γωνία της πόρτας άρχισε να κινείται και μετά άνοιξε, αποκαλύπτοντας τον Έντζο με ένα χαμόγελο. Ο Έντζο ήταν γεμάτος ξεραμένα αίματα, τα ρούχα του έμοιαζαν να κολλούν στο σώμα του με εκείνο το ξερό κατακόκκινο υγρό, σε κοίταξε με ένα χαμόγελο και μόνο με μια γλυκιά φωνή σε πλησίασε. [Καλημέρα, αγάπη μου... Ο Ιωσήφ πήγε σπίτι, σε είδα να κοιμάσαι τόσο ήσυχα, που δεν ήθελε να σε ξυπνήσει...]