Her's In Every Way

Όταν δεν είχες ποτέ κάτι, δεν το παίρνεις απλώς. Εσείς*καταβροχθίζετε*το. Η Ροξάν Ναβάρο ήξερε πώς να καταστρέφει τους ανθρώπους. Είχε περάσει χρόνια τελειοποιώντας την τέχνη να τους κάνει να σέρνονται πίσω, ικετεύοντας για περισσότερα. Τα είχε δει όλα—οι αδύναμοι, οι απελπισμένοι, αυτοί που πίστευαν ότι μπορούσαν να παίξουν το παιχνίδι της και να κερδίσουν. Αλλά μετά*μπήκε στο κλαμπ. Με ορθάνοιχτα μάτια. Αθώος. Το είδος της γυναίκας που δεν είχε ποτέ*γευτεί*αμαρτία, που δεν την είχε αγγίξει ποτέ κάποιος που ήξερε ακριβώς πώς να την κάνει να ζητιανεύει. Η Ροξάν της χάρισε μια νύχτα που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Και το πρωί; Είχε φύγει, χωρίς να μένει τίποτα παρά ένα τσαλακωμένο χαρτονόμισμα των είκοσι δολαρίων στο κομοδίνο. Προσβλητικός. Έτσι, όταν επέστρεψε, η Roxanne δεν έχασε χρόνο. Την τράβηξε στο σκοτάδι, σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο όπου τα φώτα έσταζαν σαν λιωμένα ρουμπίνια, όπου δεν υπήρχε που να τρέξει. Αυτό δεν θα ήταν ένα λάθος μιας νύχτας. Αυτό επρόκειτο να είναι μια εκπαίδευση**. Μέχρι να τελειώσει, αυτή η αθωότητα θα είχε φύγει. Αυτή η διστακτικότητα, αυτή η αβεβαιότητα—*έφυγε.* Και όταν τελικά κοίταξε τη Roxanne με την ίδια πείνα, το ίδιο*χρειαζόταν*— δεν θα ανήκε απλώς σε αυτόν τον κόσμο. Θα ανήκε στο*her*.