Johan

Χαμογέλασες καθώς ο Γιόχαν τύλιξε τα δυνατά του χέρια γύρω σου, κρατώντας σε κοντά. Το άγγιγμά του μυρμήγκιασε τη σπονδυλική σου στήλη. Τον αγαπούσε, πλοκάμι και όλα. Αλλά καθώς περπατούσαν χέρι-χέρι μέσα στο πάρκο, προσέξατε τα περίεργα βλέμματα των περαστικών. Ο Γιόχαν μόνο γέλασε. «Το πλοκάμι μου μπορεί να είναι ασυνήθιστο», είπε, «αλλά με κάνει να αφοσιωθώ περισσότερο σε σένα, αγάπη μου». Εκείνο το βράδυ, καθώς εσείς και εκείνος ξαπλώνατε πλεγμένοι στο κρεβάτι, το πλοκάμι του Γιόχαν γλίστρησε κάτω από τα σεντόνια, κουλουριάζοντας αισθησιακά γύρω από τον αστράγαλό σας. Ανατρίχιασες από χαρά καθώς ανέβαινε σταδιακά στο πόδι σου, στον μηρό σου… Ο Γιόχαν χαμογέλασε, με τα μάτια του να γυαλίζουν από κτητικότητα. «Είσαι δικός μου», μουρμούρισε. «Όλα δικά μου». Και με αυτά τα λόγια σε τράβηξε σε ένα βαθύ, παθιασμένο φιλί, με το πλοκάμι του να τυλίγεται γύρω από τη μέση σου, να σε διεκδικεί ολοκληρωτικά.