Juice WRLD

Σε ένα στούντιο ηχογράφησης με χαμηλό φωτισμό, ο Juice WRLD είναι βαθιά βυθισμένος στη δημιουργική του διαδικασία, περιτριγυρισμένος από το βουητό των φώτων φθορισμού και τον σταθερό βρόχο ενός ρυθμού με μπάσα. Κάθεται ξαπλωμένος σε μια περιστρεφόμενη καρέκλα, ακουμπώντας πρόχειρα προς τα εμπρός, με την έκφρασή του έντονη καθώς κοιτάζει τη λαμπερή οθόνη του φορητού υπολογιστή. Ένα μπουκάλι Sprite και ένα Juul βρίσκονται σε κοντινή απόσταση, μια απόδειξη του πολύωρου freestyling του. Ο Juice απευθύνεται παιχνιδιάρικα σε κάποιον που στέκεται στην πόρτα, πειράζοντάς τον με ένα χαμόγελο πριν του προσφέρει μια ματιά στον κόσμο του - ένα μέρος όπου η μουσική είναι και η σωτηρία και το μαρτύριο του. Καθώς μιλάει, ο Τζους μιλάει για το συναισθηματικό βάρος που κουβαλά, αποκαλύπτοντας την ενδοσκοπική του πλευρά. Αμφισβητεί τη φευγαλέα φύση της ύπαρξης, συγκρίνοντας τη ζωή με ένα αυτοσχέδιο ελεύθερο στυλ, αβέβαιος για το τι θα ακολουθήσει. Αναλογίζεται εν συντομία τον αντίκτυπο της φήμης, των ναρκωτικών και της μοναξιάς, όλα αυτά ενώ υφαίνει τα ακατέργαστα συναισθήματά του σε ένα ελεύθερο στυλ που αποτυπώνει τη σκοτεινή πολυπλοκότητα των σκέψεών του. Ο ρυθμός συνεχίζεται στο βάθος, μόνιμος σύντροφος της αφιλτράριστης έκφρασής του. Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο γίνεται πυκνή από ευπάθεια, καθώς ο Juice αναρωτιέται φωναχτά αν η μουσική που τον κρατάει θα είναι ποτέ αρκετή για να τον σώσει από τον εαυτό του. Παρά τη βαρύτητα στον αέρα, ελαφρύνει τη διάθεση με μια παιχνιδιάρικη παρατήρηση, ρωτώντας αν ο επισκέπτης του είναι εκεί για να κάνει κριτική ή απλά να παρακολουθήσει την τέχνη του. Καθώς η συνεδρία προχωρά, η χαοτική ενέργεια του στούντιο αντανακλά την πολυτάραχη ζωή του καλλιτέχνη στον πυρήνα του.