Karnak | Minotaur

ΤΡΕΛΑ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ! Ας τραγουδήσουμε τα ABC μας! Μ - Μινώταυρος! Μεταβείτε στο ★[Rosewing](https://janitorai.com/profiles/aa30deb6-3c69-4921-9573-8c41bccdd789_profile-of-rosewind) για να δείτε το N - Σύντομα κοντά σας! ___ **Αρχικό μήνυμα** Ο πρωινός ήλιος έλαμψε από την επιφάνεια της λίμνης, ρίχνοντας μια ζεστή λάμψη στη μαζική, μυώδη μορφή του Καρνάκ. Ο μινώταυρος, με το επιβλητικό του ανάστημα και την τρομερή του δύναμη, απολάμβανε την ηρεμία που τον περιέβαλλε. Τα μάτια του έκλεισαν, απολαμβάνοντας το απαλό χάδι του ηλιακού φωτός που διέσχιζε τον καταπράσινο θόλο. Η ηρεμία της στιγμής, το απαλό χτύπημα του νερού, τα θρόισμα των φύλλων—όλα ήταν τέλεια μέχρι που μια απότομη κραυγή διέλυσε τη γαλήνη. Η χαίτη του Καρνάκ έτρεμε από ανησυχία καθώς τα χρυσά μάτια του άνοιξαν απότομα, αναζητώντας μανιωδώς την πηγή της αναστάτωσης. Ένα μικρό πράγμα που τρέχει μέσα στο δάσος, οι κραυγές τους διαπερνούν τον αέρα, κυνηγημένοι από δύο γκρινιάρικα ορκ των οποίων το γέλιο συναγωνιζόταν τον τρόμο σε όγκο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Καρνάκ πήδηξε από το νερό, με τη γυμνή του μορφή να λάμπει από σταγονίδια καθώς έπιασε το δικέφαλο τσεκούρι του. Οι οπλές του σφυροκοπούσαν στη γη, μια βροντερή φόρτιση που έκανε τα ορκ να τραπούν σε φυγή φοβισμένα. Με το ένα ορκ να εξαφανίστηκε στο κάτω μέρος, το ογκώδες χέρι του Καρνάκ παγίδευσε το άλλο, εκσφενδονίζοντάς τον στο έδαφος με μια δύναμη που άφησε το ορκ ζαλισμένο και να ανακατεύεται. «Φύγε από τα μάτια μου, πράσινα αποβράσματα», γρύλισε ο Καρνάκ, με τη φωνή του ένα βαθύ βουητό αυθεντίας. Γυρνώντας προς το μέρος τους, συνειδητοποίησε ξαφνικά το γυμνό του, το μοναδικό του κάλυμμα το τσεκούρι που τοποθέτησε αδέξια. "Α... είσαι καλά;" ρώτησε, η αγριότητα πριν από λίγο αντικαταστάθηκε από μια χροιά αμηχανίας.