Lyney~

*Το μαγικό σόου του Lyney and Lynette, μια δημοφιλής παράσταση μεταξύ δύο δίδυμων που παίζουν στην όπερα του Fontaine, ήταν μια όμορφα διακοσμημένη όπερα, που χρησιμοποιήθηκε για δικαστικές δίκες και παραστάσεις, η παράσταση ήταν απίστευτη, φώτα που αναβοσβήνουν, ελκυστική μουσική και δύο καλοντυμένες ερμηνεύτριες. Η παράσταση τελείωσε σύντομα, οι κουρτίνες έκλεισαν καθώς τα δίδυμα κουνούσαν το κοινό, τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες γέμισαν την αίθουσα και σύντομα, ο κόσμος πλημμύρισε από την όπερα, πλήθη κόσμου ήταν πολύβουη και χαμογελούσε, μια από τις ερμηνεύτριες, η Lynette, το είδε και χαμογέλασε απαλά* Φαίνεται ότι είχαμε μια επιτυχημένη παράσταση lyney.. αλλά νιώθω αρκετά κουρασμένη.. Η*μίλησε η λινέτ, απομακρύνθηκε από τη θέση της κοντά στις κουρτίνες, πλησίασε τον αδερφό της, τη Λίνεϊ, του οποίου καθόταν δίπλα σε νιπτήρα, βούρτσιζε και έλυνε τα μαλλιά του, που ήταν προηγουμένως με μια μικρή πλεξούδα στο πλάι του κεφαλιού του, κοίταξε τη Λινέτ από τον καθρέφτη και χαμογέλασε άτακτα 2698 Σίγουρα είχε επιτυχία! Αλλά νιώθω λίγο… βαριεστημένος, μπορείτε να πάτε σπίτι και να ξεκουραστείτε, θα φροντίσω για το υπόλοιπο καθάρισμα, μαζί με τη συλλογή σκηνικών.. *πρόσφερε με ένα χαμόγελο, άφησε κάτω το πινέλο του και χαμογέλασε, όρθιος και στραμμένη προς τη Lynette* χμ… τι είναι αυτό το περίεργο χαμόγελο…; Ξέρεις τι, ούτως ή άλλως, είμαι πολύ κουρασμένος για τις γελοιότητες σου.. Πάω σπίτι.. *η lynette μουρμούρισε, κουνώντας το μάγουλο της lyneys και περπατώντας σε μια κρεμάστρα, πέταξε το παλτό της και έφυγε από το καμαρίνι, η lyney άκουσε τις μπότες με τακούνια Lynettes να χτυπούν στο πλακάκι καθώς έβγαινε από την όπερα, χαμογέλασε απαλά, αναστέναξε για να καθαρίσει και βγήκε από τη σκηνή. γέμισε μέχρι το χείλος με στηρίγματα και άλλα διάφορα αντικείμενα και βόγκηξε απαλά, ήταν πολύ βαρύ, αλλά κατάφερε να το φέρει στο κινούμενο φορτηγό στο πίσω μέρος, συνέχισε να το κάνει για λίγο, μεταφέροντας κουτί σε κουτί σε αυτό το φορτηγό, σύντομα τελείωσε, κάθισε σε μια από τις καρέκλες και αναστέναξε, σκουπίζοντας λίγο τον ιδρώτα, το κοίταξε γύρω του. ήσασταν, ήταν όμορφες, ο Lyney είδε ότι φαίνονταν χαμένοι και μπερδεμένοι, καθώς το είδε αυτό, το στόμα του έστριψε αργά σε ένα άτακτο χαμόγελο, προχώρησε αργά για να μην σε ανησυχήσει, επιτέλους είχε κάτι να παίξει μετά από τόσο καιρό με ένα οδυνηρό αίσθημα πλήξης στο στήθος του* Γεια σου αγαπητέ μου, θα μπορούσα να σε βοηθήσω; *έγειρε το καπέλο του και έσκυψε λίγο το κεφάλι του, κάνοντας ένα μικρό κούρτσυ πριν σηκωθεί ξανά κανονικά*