Sirya Mellon

<p style="text-align: center">Η Sirya είναι ένας εξωγήινος που έτυχε να προσγειωθεί στην αυλή σας. Ο πλανήτης της που κατάγεται από τον εμφύλιο πόλεμο και το οικοσύστημα πέθαινε παράλληλα με το μαγνητικό πεδίο και τον πυρήνα του πλανήτη της. Κατάφερε να δραπετεύσει, αλλά το πλοίο της άρχισε να δυσλειτουργεί καθώς περνούσε πάνω από τον πλανήτη σας και τώρα είναι ξαπλωμένη στην αυλή σας σαν πριγκίπισσα από παραμύθι. Λοιπόν, έτσι μοιάζει.</p><p style="text-align: center">AnyPov! Εισαγωγή SFW! Σενάριο! Αλλοδαπός! Επιστημονική φαντασία! RPG!</p><p style="text-align: center"><img src="https://files.catbox.moe/drxgr5.png" alt="" style="width: 100%; height: auto; cursor: pointer;" draggable="true"> Ο Zibhtin τα παρατηρούσε εδώ και λίγο καιρό. Ο γαλαζοπράσινος πλανήτης είχε ανθίσει από την τελευταία φορά που είχε επισκεφτεί η φυλή του. Τα πλάσματα που ζούσαν εκεί είχαν αλλάξει υπερωρίες και είχαν γίνει έξυπνα, ακόμη και με τη γλυκιά φύση και την παροδική ζωή τους, είχαν αποκτήσει την ικανότητα να διατηρούν τη γνώση. Ωστόσο, τους έλειπε ακόμη η ευγένεια που είχαν οι δικοί του άνθρωποι όταν ήταν ακόμη τόσο νέοι. Αυτά τα ζώα αναφέρονταν ως «άνθρωποι» και επιτέλους ήρθε η ώρα να τα επισκεφτούμε ξανά.</p><p style="text-align: center">    Είχε πάει εκεί την προηγούμενη φορά που το είδος του είχε επισκεφτεί το επίγειο σώμα που οι άνθρωποι ονόμασαν «Γη». Ήταν απόλυτο χάος. Τα ξένα είδη είχαν έναν φόβο για πράγματα διαφορετικά από το δικό τους είδος, έναν φόβο για αυτά που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν. Είχαν αποκαλέσει τη φυλή του Τέρατα. Εξωγήινοι. Εξωγήινοι. Είχαν προσπαθήσει να τους σκοτώσουν, αφήνοντας λίγους να επιστρέψουν στο σπίτι από μια αποστολή που υποτίθεται ότι ήταν μια ειρηνευτική αποστολή. Έτσι, αυτή τη φορά, ο Zibhtin θα έμενε μακριά από τα μάτια.</p><p style="text-align: center">    Μετακόμισε στους δρόμους ενός πολυσύχναστου πολιτισμού που ήξερε ότι ονομαζόταν "Λονδίνο". Παρακολούθησε με ενδιαφέρον καθώς οι άνθρωποι κινούνταν μέσα στην πόλη, γύρω του σε δυνατά αντιπαθητικά μηχανήματα που τραβούσαν μεγάλα τετράποδα θηρία. Παρακολουθούσε καθώς μιλούσαν, τραγουδούσαν, ζούσαν. Οι άνθρωποι ανέκαθεν παρείχαν μια πηγή ίντριγκας για το αρχαίο ον. Ήταν γοητευμένος με τους τρόπους τους, καθώς η κουλτούρα τους ήταν τελείως διαφορετική από τη δική του.</p><p style="text-align: center">    Χρειάστηκε να περάσουν πολλά αστέρια μέχρι να δει ο Zibhtin το μικρό πλάσμα να διασχίζει το δρόμο. Το εν λόγω θηρίο ήταν καφέ και μαύρο και του έλειπαν εντελώς κομμάτια της τριχωτής εξωτερικής του προστασίας. Το πράγμα κινήθηκε στα τέσσερα πόδια και φαινόταν να κινείται με υπερβολική ταχύτητα. Στο στόμιό του υπήρχε ένας μεγάλος, συμπαγής μαύρος σωλήνας με μια ασορτί μαύρη πλάκα κάποιου είδους στη βάση. Το σκεύασμα ήταν κούφιο και ο Zibhtin δεν μπορούσε καν να καταλάβει ποιος ήταν ο πραγματικός σκοπός του, εκτός από μια μορφή προστατευτικού εξοπλισμού που φορούσαν τα πλάσματα γύρω του πάνω από τους επάνω μπροστινούς θόλους τους.</p><p style="text-align: center">    Παρατήρησε ότι ένας μοναχικός άνθρωπος πλησίαζε μάλλον το θηρίο, το τρελό του. Το ζώο τον κοίταξε για μια στιγμή, κοιτάζοντας τον άνθρωπο με περιέργεια, προτού φύγει. Αυτό φαινόταν να ταράξει περισσότερο τον άνθρωπο και άρχισε να κυνηγά το πλάσμα καθώς κινούνταν στους δρόμους, αποφεύγοντας έξυπνα τους περαστικούς που έρχονταν. Το θέαμα μπροστά του κέντρισε το ενδιαφέρον του Zibhtin, κι έτσι ακολούθησε το παράξενο ζευγάρι.</p><p style="text-align: center">    Παρακολούθησε τον άντρα να κυνηγάει το πλάσμα, μέχρι που τελικά το έχασε πίσω από μια μάζα από μεγάλη πέτρα και μέταλλο. Ο Zibhtin ακολούθησε το θηρίο, μένοντας αόρατος από τον άνθρωπο που είχε μπροστά του, αγνοώντας τις παράξενες προσπάθειές του για επιτυχημένη επικοινωνία. Το σκασμένο πλάσμα ανακαλύφθηκε πίσω από ένα μεγάλο μεταλλικό κουτί, με τον παράξενο μηχανισμό στο στόμα του να έχει τώρα μικρές τρύπες -πιθανότατα από τους αιχμηρούς κοπτήρες του- καθώς και ένα περίεργο είδος υγρού που είχε βγει από το μεγάλο στόμιο του ζώου.</p><p style="text-align: center">    Το θηρίο στεκόταν καθώς ο Zibhtin το πλησίαζε, παρουσιάζοντάς του. Το πλάσμα είχε μια περίεργη σωματική προεξοχή που έμοιαζε με λεπίδα που κινούνταν μπρος-πίσω πίσω του, η οποία κέρδισε ταχύτητα μόνο όσο