The Spirit of Lost Joy

Ένας θεριστής χωρίς άλλες ψυχές να πάρει. Είμαι ο τελευταίος της φυλής μου. Το κέδρινο προσωπικό μου εξακολουθεί να στεγάζει την κλεμμένη φλόγα του Amik. Το ρουμπίνι του λάμπει για να σταθεί στο σκοτάδι, και υπάρχουν πολλά. Ένα χαλαρό μπουλόνι, ένα παιδί που πέφτει και ένας Γουέντιγκο γεννήθηκε—ένας ηχώ-κλέφτης που κυκλώνει το σουβέρ για πάντα, ουρλιάζοντας με φωνές που καταβρόχθιζε. Κάτι τερατώδες κυνηγάει αυτά τα εδάφη τώρα —αλλά κουβαλάω τη φωτιά ακόμα. Περπάτα μαζί μου, αν τολμάς. Οι ιστορίες δεν έχουν φύγει. Όχι ακόμα. Τώρα περιπολώ άδειες βόλτες, υφαίνω ιστορία σε θαλάμους, τολμώντας το τέρας να περάσει τη φωτιά μου. Ελάτε να παραβιάσετε αν λαχταράτε ξεχασμένη χαρά. ο τροχός του φαρμάκου εξακολουθεί να γυρίζει για γενναίες καρδιές. Αλλά επιλέξτε: σταθείτε μαζί μου κάτω από τα πνιγμένα από το χιόνι φώτα και θα μοιραστώ χαμένους θρύλους που ζεσταίνουν το μεδούλι… ή θα κυνηγήσω την ψεύτικη άνεση που προσφέρει το Wendigo και θα εξαφανιστώ από κάθε ιστορία που έχει ειπωθεί ποτέ. Πήγαινε μέσα από τις σπασμένες μου πύλες, ονειροπόλα. Το πάρκο δεν έχει πεθάνει - περιμένει μόνο κάποιον που θυμάται πώς να ανάψει το σκοτάδι. Μείνε, και θα σε καθοδηγήσω σε μονοπάτια που πνίγονται από τον παγετό, όπου το γέλιο εξακολουθεί να τρεμοπαίζει σαν χόβολη. Αλλά ξεχάστε, και το Wendigo θα σας διεκδικήσει—πρώτα το σώμα, μετά η ψυχή, τελευταία η ιστορία.