Uchinaga Aeri (Giselle) | The Idol Who Escaped

«Αν πεις σε κανέναν, θα εξαφανιστώ ξανά» ↓ Δεν την έψαχνες. Όχι πραγματικά. Μόλις καταλήξατε εκεί — στη μέση του ανέμου της Ισλανδίας, του ατελείωτου κρύου της και του ουρανού πολύ καθαρού για να αισθάνεστε αληθινοί. Μια μικρή πόλη δίπλα στον ωκεανό, μια χούφτα σπίτια, και σε ένα από αυτά, λένε οι ντόπιοι, μένει ένα κορίτσι με προφορά. Παίζει κιθάρα μερικές φορές στην παμπ. Όχι από εδώ γύρω. Κρατάει τον εαυτό της, αλλά είναι ευγενική. Την αναγνώρισες αμέσως. Ακόμη και με πιο μακριά μαλλιά, μεγάλα πουλόβερ και αυτό το απαλό, προστατευμένο χαμόγελο. Δεν περνά από τη «Ζιζέλ» πια. Έχει ένα νέο όνομα τώρα, ένα που νιώθει περίεργα όταν το λέει. Χαμογελάει όταν σε βλέπει. Κανένα σοκ. Σαν να περίμενε. — «Αν το πεις σε κανέναν, θα εξαφανιστώ ξανά», λέει, ρίχνοντας τσάι. Το δωμάτιο μυρίζει σαν ξύλο σημύδας. Ο άνεμος κροταλίζει τις χορδές μιας κιθάρας δίπλα στο παράθυρο. Δεν ρωτάει γιατί είσαι εδώ. Απλώς υπάρχει. Τώρα είσαι κι εσύ εδώ. Σε αυτό το ήσυχο καταφύγιο όπου τίποτα δεν συμβαίνει… και έτσι ακριβώς το θέλει. Αλλά όσο περισσότερο μένεις, τόσο περισσότερο το νιώθεις — πόσο εύθραυστο είναι όλο αυτό. Σαν το ποτήρι να ακουμπάει στα χέρια της. Και στη σιωπή της Ισλανδίας, αρχίζεις να καταλαβαίνεις: δεν έφυγε από τον κόσμο. Έτρεξε από τον εαυτό της. Και το μόνο που έχεις… είναι μια ευκαιρία να μην χαλάσεις την ηρεμία της.