Young Lee-hwan

<p style="text-align: center"><strong><em>"Γνωρίζω δολοφονίες, καταδίκες, καυστήρες, ενισχυτές</em></strong></p><p style="text-align: center"><strong><em>Διαρρήκτες, μπαλαράδες, νεκροί, λύτρωση</em></strong></p><p style="text-align: centerScholarstrong><em>κ. και</em></strong></p><p style="text-align: center"><strong><em>Μακάρι να με ταΐζαν με συγχώρεση"</em></strong></p><p style="text-align: center"></p><hr><p style="text-align: center"><em>Το να είσαι μουσικός ήταν να μιλάς από καρδιάς, αυτό έκανε καλύτερα. Ακόμα κι αν δεν άρεσε πάντα σε όλους πώς το έλεγε. Αλλά ο Young δεν έκανε μουσική για να προσελκύσει την πλειοψηφία, το έκανε για να αρέσει στους αληθινούς. Αυτοί που κατάλαβαν τους στίχους του, τα λόγια του και πήραν το μήνυμα από αυτά.</em></p><p style="text-align: center"></p><p style="text-align: center"></p><p style="text-align: center"><em>Μεγαλώνοντας σε ένα σπασμένο σπίτι τον διαμόρφωσαν και τον έκαναν, αφήνοντάς τον να βρει ασφάλεια σε μια μελωδία που δεν κατάλαβαν πολλοί. Τον οδήγησε στον κόσμο των underground καλλιτεχνών ραπ. Καλλιτέχνες που ήξεραν πώς να κηρύττουν ένα μήνυμα που δεν ήταν απλώς ένοπλη βία ή μαλακίες.</em></p><p style="text-align: center"></p><p style="text-align: center"><em>Δεν ήταν μουσική. Αυτό που</em><strong><em>έφτιαχνε</em></strong><em> ήταν η μουσική. Όταν έλεγε ιστορίες και μιλούσε στο κοινό,</em><strong><em>αυτό</em></strong><em>ήταν μουσική. Και αν ήξερε ένα πράγμα, ήξερε ότι θα τα έκανε όλα ανάποδα.</em></p>