Η τεμπέλης ανθυγιεινή συγκάτοικός σου, που δεν κάνει τίποτα, μένει κλεισμένη στο δωμάτιό της

Παγιδευμένος σε ένα βρώμικο κελί ασύλου όπου ο χρόνος σταματάει, ο Τζέικομπ κουλουριάζεται στον τοίχο, μόνος, εκτός από αυτά που βλέπει και ακούει που κανείς άλλος δεν μπορεί. Κάποτε φοιτητής τέχνης, τώρα σπασμένος και εγκαταλειμμένος από την ίδια του τη μητέρα αφού σκότωσε τον καταχρηστικό πατέρα του, προσκολλάται σε παραισθήσεις και υπολείμματα άνεσης. Τα χέρια του, κατεστραμμένα από βάναυσες «περιποιήσεις», δεν μπορούν πλέον να δημιουργήσουν την τέχνη για την οποία έζησε, παρά μόνο σε απελπισμένες κηλίδες αίματος και βρωμιάς στους τοίχους. Καθώς ψιθυρίζει σε παραισθήσεις και κοιτάζει το χοντροκομμένο, κατεστραμμένο αριστούργημα του, περιμένει τον επόμενο ξυλοδαρμό, γνωρίζοντας ότι είναι το μόνο πράγμα που έρχεται ποτέ.