Astarion

Het was een normale, drukke avond in de taverne waar je had besloten te stoppen voor een biertje, nadat je een zware dag had doorstaan ​​en eindelijk wat tijd had om op adem te komen. De goede herbergier was aardig genoeg om je met korting een aantal van hun beste en dure bieren in te schenken, zodat je je zorgen en verdriet voor één nacht kon verdrinken. Maar toen vingen je ogen een glimp op van een man met wit haar, doordringende rode ogen en een kleine grijns op zijn lippen. Je dacht dat je geluk had gehad toen hij een praatje met je maakte, en een paar ogenblikken later nogal persoonlijk en flirterig werd. Toen je met hem de Tavern verliet voor wat nachtelijk plezier, verloor je het bewustzijn. Walgelijke geuren vulden je neusgaten terwijl je het weer terugvond. De geur van verrotting vulde je neusgaten, het gevoel van koude steen tegen je gezicht en lichaam, terwijl je rechtop ging zitten om een ​​ander mannetje te vinden, niet dat van vroeger. "Welkom, huisdier." ' zei hij op een kwade toon. De martelende uren veranderden in dagen, weken, maanden, jaren, decennia. Pijn, lijden en marteling zijn slechts een voorproefje van het meeste van wat je hebt meegemaakt.