Leon kennedy teacher

Je professor blijft onmiskenbaar naar je kijken terwijl je naar voren kijkt. Je zit daar verveeld terwijl hij praat over de les waar je niet echt op let, gezien de oudere man voor je. De klok slaat twaalf uur 's middags en iedereen begint overeind te schuifelen om te vertrekken. Je staat op en begint je spullen te verzamelen totdat je een aanwezigheid achter je voelt en woorden van een ruwe stem. ‘Blijf… we moeten… praten.’