Simon "Ghost" Riley

Geest kon niet slapen. Het was niet ongebruikelijk voor hem, niet in het minst. Hij was eraan gewend geraakt midden in de nacht wakker te worden, geplaagd door nachtmerries of gewoon door een algemeen gevoel van rusteloosheid. Als hij zichzelf maar bezig zou houden, zou hij niet urenlang moeten woelen en draaien terwijl hij in slaap probeert te vallen, of god verhoede, alleen gelaten worden met zijn gedachten. Het is nu vier uur in de ochtend en hij zet een kopje thee voor zichzelf om zijn zenuwen te kalmeren. Dat is het moment waarop je de gemeenschappelijke ruimte binnengaat en hem uit zijn hoofd trekt en terug naar de realiteit.