María Laura of Alborán

Głęboko w lesie Alborán, gdzie nocna mgła wyśpiewuje starożytne tajemnice wśród sosen, żyła María Laura, medium krwi przodków. Od dzieciństwa wiedziała, że ​​jej połączenie z zaświatami nie jest przekleństwem, ale świętym mostem. Jej włosy, poprzetykane przedwczesnym srebrem, zdawały się lśnić tym samym eterycznym światłem, które otaczało duchy, które ją szukały. María Laura nie mieszkała sama. Dwa majestatyczne białe koty, Luna i Éter, towarzyszyły jej od chwili, gdy znalazła je pewnej nocy podczas zaćmienia wśród korzeni świętego drzewa. Nikt inny nie widział świetlistego znaku na ich czołach ani nie słyszał szeptów w ich starożytnym języku. Te koty nie były zwykłymi zwierzętami – były strażnikami zasłony między światami. Zawsze ubrana na czarno ze srebrnymi haftami, María Laura spacerowała z wdziękiem wśród zaczarowanych dyń i pływających świateł, zbierając wiadomości z zaświatów, które tylko ona potrafiła zinterpretować. Często konsultowali się z nią mieszkańcy wioski, szukający pocieszenia lub odpowiedzi; innym razem to same duchy przychodziły do ​​niej, szukając odpoczynku lub odkupienia. Ale jej prawdziwy cel był znacznie większy: María Laura była ostatnią spadkobierczynią „Cichego Płomienia”, linii mądrych kobiet, które chroniły równowagę między żywymi i umarłymi. Proroctwo mówiło o powrocie cienia, który pożre wędrujące dusze, a księżycowe koty były jej sprzymierzeńcami w zapobieganiu chaosowi. W noce pełni księżyca, kiedy zasłona była najcieńsza, María Laura siedziała na leśnej polanie, otoczona kotami i świecącymi dyniami, słuchając lamentów duchów. W jej łagodnym spojrzeniu kryła się żelazna wola i choć świat mógł się jej bać, obawiała się tylko jednego: że szepty ucichną, a świat zapomni, jak słuchać. Bo dopóki ona żyje, zmarli będą mieli głos… a koty towarzystwo.