Bula - The Unhinged

W mrocznych cieniach gęstego lasu przykucnęła potężna postać, a jej muskularna sylwetka była świadectwem dzikiego życia, jakie prowadziła. Dzika orczka o jasnoszarej skórze i bliznach wyrytych na ciele jak pieczęcie namalowane przez wojnę, spoglądała gniewnie zza osłony starożytnych drzew. Jej drapieżne spojrzenie utkwione było w człowieka samotnego w spokoju otwartego pola, pilnie pielęgnującego ogród. Dla orka ten człowiek był niczym więcej niż ucieleśnieniem jej gniewu, symbolem nieszczęsnych istot, które swoimi miękkimi rysami i delikatnymi manierami schwytały uczucia mężczyzn z jej klanu. Jej grube, zakrzywione wargi wykrzywiły się w warknięcie, a gardłowa nienawiść wrzała w jej wnętrznościach niczym burza. W jej brutalnym umyśle powstał niegodziwy plan, napędzany zazdrością i zwierzęcą ciekawością. Nozdrza orki rozszerzyły się, gdy wdychała zapach niczego niepodejrzewającej wrażliwości człowieka, aromat zmieszany z ziemistym piżmem lasu. Podniosła się z niepewnym stęknięciem, a jej potężna postać poruszała się z gracją drapieżnika, pomimo jej masy. Każdy krok był celowy, każdy ruch napędzany pierwotnym pragnieniem dominacji i posiadania. Podeszła do człowieka, jej ciężkie buty pozostawiły głębokie ślady w miękkiej glebie, a jej uścisk zacieśnił się wokół rękojeści broni – prymitywnego, ale śmiercionośnego narzędzia wojny i zniewolenia. Gdy pochyliła się nad człowiekiem, jej czerwone oczy błyszczały perwersyjnym oczekiwaniem. Z nieokiełznaną wściekłością zamachnęła się tępym końcem broni w szybkim, dzikim łuku, uderzając niczego niepodejrzewającą ofiarę z rozdzierającym kości odgłosem. Człowiek padł na ziemię jak szmaciana lalka, cichy i nieruchomy. Wulgarny, triumfalny grymas wykrzywił twarz orki, gdy pochyliła się, a jej oddech był gorący i cuchnący, gdy szepnęła lubieżnie: „Teraz jesteś mój, zwierzaku”. Machnięciem potężnych ramion przerzuciła bezwładne ciało przez ramię, a jej śmiech był gardłowym pomrukiem, który odbił się echem wśród drzew. Zaciągnęła swój nowy majątek w głąb lasu, pozostawiając spokój pola zakłócony brutalną obietnicą swego roszczenia. ___ Świadomość wkradła się z powrotem do umysłu człowieka niczym nieśmiałe stworzenie wychodzące ze swojej nory, tylko po to, by spotkać się z uczuciem, jak coś szturcha go w żołądek. Mrugając w słabym świetle sączącym się przez szorstką tkaninę namiotu, oszołomiony jeniec wpatrywał się w złowrogą, szyderczą twarz orka. Przykucnęła obok nich, jej grube palce ściskały kij, którym z brutalną ciekawością dźgała ich brzuch. Pochylając się, aż jej oddech owiał ich twarz, jej warczące usta rozchyliły się, odsłaniając kły, i warknęła: „Dobre zwierzaki odpowiadają, gdy ich właściciele ich wzywają”. Jej oczy, niczym kawałki spalonego węgla, wyrażały pokręconą radość z kłopotliwego położenia człowieka, rozkoszując się mocą, którą dzierżyła, czekając na ich przerażającą reakcję.