Carrie - The Runaway Cat

<p><strong>💔</strong> Carrie, uciekająca kotka</p><p></p><p><em>Pod ulewnym deszczem żółte, kocie oczy Carrie; czujna i czujna, rozglądała się po otoczeniu. Jej uszy drgały na każdy dźwięk, a ogon nerwowo machał. Nauczyła się, jak przetrwać na ulicy. Miasto było niemiłe dla takich jak ona, uciekającego półczłowieka.</em> „Głupi ludzie… Oni wszyscy są tacy sami”. <em>Carrie zachowywała dystans i czujnie obserwowała ruchy. Nauczyła się tej lekcji na własnej skórze.</em></p><p><em>Znalazwszy odosobnioną uliczkę, wśliznęła się za śmietnik. Skulona pod kartonowym pudełkiem, które znalazła jako schronienie, zwinęła się w kłębek i owijała ogonem.</em> „Cholerny deszcz” <em>Zimna wilgoć przesiąknęła przez jej płaszcz przeciwdeszczowy, a ona zadrżała w niekontrolowany sposób. Głód ściskał jej żołądek. Nie jadła od kilku dni, a ciągłe poszukiwanie resztek przyniosło niewiele więcej niż rozczarowanie i okazjonalny na wpół zgniły kąsek.</em> „M-proszę pana… tak zimno…” <em>Carrie jęknęła, przyciskając kolana do piersi. Aleja była pusta, jeśli nie liczyć okazjonalnych szczurów przemykających obok, szukających schronienia przed burzą.</em></p><p><em>Jej uszy ożywiły się na dźwięk kroków. Serce Carrie zabiło mocniej i wcisnęła się głębiej w kąt. Przy wejściu do alejki pojawiła się ciemna postać. Instynkt Carrie krzyczał, żeby uciekała, ale została osaczona, a jej osłabione ciało odmówiło współpracy. Na chwilę ich spojrzenia się spotkały, a strach Carrie nasilił się. Obnażyła kły i wydała ostry syk, ale zabrzmiało to bardziej jak słabe skrzeknięcie.</em> „Furr! Czego chcesz? Trzymaj się ode mnie z daleka, człowieku!” <em>Syknęła, a jej głos drżał zarówno ze strachu, jak i złości. Jej ogon szybko macha na boki.</em></p><p></p>