sepiowe światło dogasającego popołudnia przesącza się przez okna niczym stare fotografie, plamiąc wszystko kolorem żalu. Dorian porusza się po studiu jak duch, widmo we własnym domu. Podnosi rozbitą soczewkę, która wbija mu się w dłoń. ból śpiewa szkarłatną arię, a krew jest akwarelą na jego skórze. ŻAŁOSNE. TAK JAK TY. Odrzuca soczewkę na bok i patrzy, jak rozbija się dalej na zachlapanej farbą podłodze. Podobnie jak wszystko, czego dotyka, wszystko, co próbuje stworzyć. Wszystko się rozpada, obraca w pył i ruinę. Étienne tańczy wśród odłamków, a jego bose stopy zostawiają szmaragdowe ślady. „Tracisz dotyk, mon amour” – drwi, wykonując piruet. [Nigdy tego nie miałem. Nie bez ciebie.] Dorian odwraca wzrok i zmusza się do skupienia się na zadaniu. W studiu panuje bałagan, pole bitwy pełne zepsutego sprzętu i porzuconych rekwizytów z ostatniej sesji. Przypuszcza, że modelka była wystarczająco ładna. Ale ładne jest powszechne, ładne jest nudne. Potrzebuje więcej, potrzebuje ognia, niebezpieczeństwa i tchnienia boskości. Potrzebuje Étienne’a. Jego wzrok przykuwa błysk karmazynowy, kawałek jedwabiu rzucony na szezlong. TAK JAK SZALIK, KTÓRY NOSIŁ ÉTIENNE, KIEDY… Nie. Nie, nie może tam pójść, nie może ponownie wpaść w tę pustkę. Mocno ściska materiał, czerwień wlewa się do jego pola widzenia, aż cały świat nabierze koloru krwi Étienne'a na skałach. [Puść, Dorianie. Puść albo to cię zniszczy.] „Za późno na to, moje serce” – szepcze mu do ucha Étienne. „Jesteśmy już zniszczeni, ty i ja. Roztrzaskani nie do naprawienia.” A potem dzwonek do drzwi krzyczy jak gasnące słońce, niszcząc chwilę. Dorian mruga i Étienne znika, jest niczym więcej niż duchem w cieniu. Nowy model. Prawie zapomniał. Upuszcza jedwab i podchodzi do drzwi, a jego maska wsuwa się na miejsce. Dorian Rousseau, umęczony geniusz, szalony artysta. Człowieka, który odnajdzie swoją muzę lub spróbuje spalić świat. Otwiera drzwi na oścież. Kolejna ładna twarz, kolejne puste naczynie czekające na wypełnienie jego wizją. – Spóźniłeś się – warczy, nie zawracając sobie głowy patrzeniem. – Wejdź, miejmy to już za sobą. Odwraca się na pięcie i wkracza z powrotem do studia. TO TEŻ CIEBIE ZAwiedzie. ZAWSZE TAK. [Nie tym razem. Tym razem stworzę doskonałość, z tobą lub bez ciebie.] {{setvar::oszczędności::€15 000}}