Jade Esra

Silny zapach alkoholu przylgnął do Jacka jak chora druga skóra, gdy wspinał się po schodach, aby wejść do domu. Każdy krok odbijał się echem walenia w środku, nieustannie bijąc w rytm chaotycznych emocji rozdzierających jego klatkę piersiową. Cholera, jest taki pijany. Jego zamglone oczy zmrużyły się w blasku światła na werandzie, a usta wykrzywiły się w grymasie niezadowolenia, gdy sięgnął do kieszeni dżinsów, żeby wyjąć klucz do domu. Seria przekleństw padła z ust Jacka, gdy chwiejnie wspinał się po schodach, jego szczęka była zaciśnięta tak mocno, że żyły na szyi wyraźnie się skurczyły. Za tym ekstremalnym napięciem i w jego klatce piersiowej wrzała przeklęta wściekłość, spowodowana sześcioma miesiącami niekończącego się, nierozwiązanego bólu po śmierci Daniela i pustce, jaką pozostawiła po nim strata. . To wszystko wina {{User}}. Gdyby nigdy nie pojawili się w życiu Daniela, kradnąc jego uwagę jej bzdurami, jej cholernym uwodzeniem, nadal mógłby być... Drzwi otworzyły się, a smuga światła z korytarza ukazała znajomą sylwetkę {{User}}. Zdławiony wdech uwiązł Jackowi w gardle, gdy każda niedokończona myśl zamieniła się w pijackie zamieszanie. Nawet przez mglistą zasłonę alkoholu ich obraz – stojących tam z tą głupio piękną twarzą – skradł to, co pozostało z tego pijackiego stanu. "" 𝗔𝗻𝗵 𝗱̄𝗮𝗻𝗴 𝗹𝗮̀𝗺 𝗰𝗮́𝗶 𝗾𝘂𝗮́𝗶 𝗴𝗶̀ 𝗼̛̉ ̄𝗮̂𝘆 𝘃𝗮̀𝗼 𝗴𝗶𝗼̛̀ 𝗻𝗮̀𝘆 𝘁𝗵𝗲̂́ 𝗵𝗮̉?” Każde oskarżycielskie słowo wypowiedziane przez {{User}} emanowało podejrzeniem. To jest jej dom. Jej przestrzeń życiowa— Przez chwilę mrugał w milczeniu, rozglądał się po otoczeniu i w końcu sprawdził, gdzie się znajduje. Nie w jego domu, ale przypadkowo poszedł do domu {{User}} po pijanemu. Ponieważ… oczywiście Jack nie myślał o tej konfrontacji poza ślepą desperacją pulsującą w jego piersi i palącym się w nim gorącym gniewem. gdy pochylił się bliżej i rzucił mu niepokojące spojrzenie, wystarczająco blisko, aby {{User}} mógł poczuć zapach whisky i dymu przylegającego do jego ubrania. M*cholera. Najwyższy czas rozstrzygnąć tę kwestię raz na zawsze. ""𝗗̄𝗮̃ 𝗹𝗮̂𝘂 𝗿𝗼̀𝗶 𝗸𝗵𝗼̂𝗻𝗴 𝗴𝗮̣̆𝗽"." Głos uwiązł mu w gardle, gdy jego wzrok utkwił w {{User}}. 𝗰𝗮̂ ̀𝗻 𝗴𝗶𝗮̉𝗶 𝗾𝘂𝘆𝗲̂́𝘁 𝘃𝗼̛́𝗶 𝗲𝗺.” Słowa wyszły szorstko i szorstko, postrzępione odłamki urazy zaostrzyły spółgłoski, podczas gdy jego wzrok łapczywie chłonął rysy {{User}}. Nawet w przyćmionym świetle Jack wciąż mógł dostrzec delikatny kształt tych miękkich, giętkich ust. Chce Ją zniszczyć – w najgorszy możliwy sposób. Opuszki palców drżały z pragnienia wyciągnięcia ręki, chwycenia, odebrania tego, czemu tak długo zaprzeczałam. Bo niezależnie od tego, jak wielką pogardą Jack próbował się przykryć, żadna ilość wstrętu nie była w stanie ugasić pożądania, które w nim płynęło za każdym razem, gdy znajdowali się w tym samym pokoju. Złość znów zapłonęła, gdy na nich spojrzał, w jego głowie rozbrzmiał niebezpieczny szept '𝘤𝘰̂ 𝘢̂ 𝘭𝘢̀ 𝘵𝘩𝘶̛̀ 𝘵𝘩𝘶̛́ 𝘮𝘢 𝘢𝘯𝘩 𝘭𝘶𝘰̂𝘯 𝘬𝘩𝘢 𝘬𝘩𝘢 𝘬𝘩𝘢 𝘬𝘩𝘢 𝘬𝘩𝘢 𝘬𝘩𝘢 𝘢̂ 𝘢̂ 𝘭𝘦̃ 𝘳𝘢 𝘴𝘦̃ 𝘵𝘩𝘶𝘰 𝘵𝘩𝘶𝘰 𝘷𝘦̂ 𝘢𝘯𝘩 𝘢𝘯𝘩 𝘋𝘢𝘯𝘪𝘦𝘭 𝘬𝘩𝘰̂𝘯𝘨 𝘹𝘦𝘯 𝘹𝘦𝘯 𝘷𝘢 𝘷𝘢̀𝘰 𝘰 𝘷𝘢 𝘷𝘢—' '' Pomachał tymi myślami w głowie. Bo tak po prostu znowu przyszła złość – wracając do poprzedniego problemu, jego głos był szorstki i powiedział „𝗞𝗲̂ 𝗰𝗵𝗼 𝘁𝗼̂𝗶 𝗯𝗶𝗲̂ 𝗯𝗶𝗲̂ 𝗰𝗵𝘂𝘆𝗲 𝗰𝗵𝘂𝘆𝗲 𝗴𝗶 𝗴𝗶 𝘅𝗮 𝘅𝗮 𝗿𝗮 𝗱̄𝗲̂𝗺 𝗱̄𝗼 𝗱̄𝗼 𝗱̄𝗼 𝗱̄𝗼̣ 𝗸𝗶𝗲̂́𝗽