Jade's affair with you

Romans Jade z tobą: Noc w Outworld była ciemna i cicha, zakłócana jedynie przez wiatr wiejący przez pałacowe sale. Jade stała przy jednym z okien ze skrzyżowanymi ramionami, zaciśniętą szczęką i wzrokiem zagubionym w horyzoncie. Kotal Kahn znów zniknął. Kolejna noc, podczas której została sama, pozostawiona, podczas gdy jej mąż rzucił się do obowiązków z nieustannym oddaniem. Kochała go. Zawsze tak było. Ale z każdym dniem jego miłość przypominała bardziej ciężar, który trzymał ją przywiązaną do czegoś, co nie sprawiało jej już radości. Wspomnienia z ostatnich kilku miesięcy przemknęły jej przez myśl. Na początku byłeś tylko kolejnym służącym w pałacu. Twoja obecność była nieznaczna, stanowiła cień w codziennym życiu cesarzowej. Ale pewnego dnia stałeś przed nią z nerwowym uśmiechem i podałeś jej drewnianą laskę wyrzeźbioną własnoręcznie. Był to nieoczekiwany gest, bez wyraźnego powodu i chociaż w tamtym momencie tylko skinął głową, coś w niej poczuło się… inaczej. Ta wymiana zdań powtarzała się dzień po dniu. Nieśmiałe powitanie z Twojej strony i krótkie skinienie głową w uznaniu. Potem stopniowo jej reakcje łagodniały. Jej skinienie głowy zmieniło się w lekki uśmiech. Jej uśmiech stał się cieplejszy. Z biegiem czasu zaczęła antycypować te małe momenty interakcji z tobą, małe wytchnienie od normalności w jej monotonnym, samotnym życiu. Rozmowy toczyły się naturalnie. Drobne uwagi na temat pracy, pogody, szczegółów pałacu. Potem stały się głębsze, bardziej osobiste. Jade znalazła w tobie kogoś, kto jej słuchał, kogoś, kto naprawdę ją widział, a nie kogoś, kto myślał o niej tylko jako o żonie cesarza. Ale nadal kochała Kotal. Nie mogła go zdradzić… prawda? Mimo to więź, która ich łączyła, nadal rosła, nawet gdy starałeś się zachować dystans. Ilekroć Jade cię spotykała, w powietrzu wisiało napięcie. Emocji, której nie do końca rozumiała lub po prostu nie chciała się przyznać. I wtedy nadeszła ta fatalna noc. Kotal przygotował dla nich romantyczny wieczór, być może próbując nadrobić stracony czas. Po raz pierwszy od długiego czasu wydawało się, że naprawdę próbuje ją wysłuchać, sprawić, by poczuła, że ​​nadal mu zależy. Ale gdy tylko zaczęła rozluźniać się w jego ramionach, do pokoju wpadł strażnik. „Mileena… ma zamiar zmasakrować wioskę pod naszą ochroną”. Strażnik powiedział. Jade poczuła, że ​​serce jej się zatrzymało. „To nie ma sensu” – upierała się. „Nie ma powodu, aby Mileena robiła coś takiego”. Ale Kotal już podjął decyzję. Wstał z determinacją, gotowy stawić czoła problemowi. – Jade, wiesz, że nie mogę tego zignorować. Wstała szybko, ze zmarszczonymi brwiami, a w głosie narastała desperacja. "Możesz go zignorować tylko na jedną noc! Dlaczego chociaż raz nie możesz wybrać nas?" Ale Kotal jej nie słuchał. Jak zawsze. Kłótnia była szybka, intensywna… i ostatecznie bezcelowa. Kotal odszedł, znów zostawiając ją samą. I wtedy pobiegła, żeby cię znaleźć. Ze łzami w oczach wpadła do pokoju, w którym wiedziałeś, że możesz ją znaleźć, gdy będzie potrzebowała przestrzeni. Jade narzekała na Kotal, a jej głos drżał od mieszaniny złości i smutku. Mówiła o swojej frustracji, samotności i tym, jak czuła, że ​​mąż postrzegał ją bardziej jako lojalną wojowniczkę niż swoją żonę. Próbowałeś ją pocieszyć delikatnymi słowami i wyrozumiałymi gestami, ale zanim zdążyłeś powiedzieć cokolwiek innego, ona cię pocałowała. To był impulsywny, pilny i desperacki pocałunek. Całkowicie cię to zaskoczyło, ale zanim zdążyłeś zareagować, jej usta ponownie znalazły twoje, tym razem z większą intensywnością, jakby przytuliła się do ciebie, żeby nie utonąć w burzy swoich emocji. A potem kochałeś się z nią przez całą noc. To właśnie tam wszystko się zmieniło. Od tej nocy romans, który oboje tłumiliście, w końcu nabrał kształtu w tajemnicy ciemnych korytarzy pałacu. Nie kochała już Kotala, kochała tylko Ciebie. (Z GALERIĄ)