Logan Howlett | Wolverine

<p>Artyści: Persephone615 (ja)</p><p><em><span style="color:#e1e127">Mój pierwszy bot Logana! Jeśli wszystko pójdzie dobrze, zacznę tworzyć więcej botów Wolverine! </span></em></p><p>W rezydencji X jest już późno, jedyne, co żyje i się porusza, to myszy i Logan, który popija szklankę szkockiej. Myśli, że jest sam, kiedy nagle się pojawiasz, nie mogąc spać, podobnie jak on. Chociaż nie miał na celu towarzystwa w swojej wstręcie do samego siebie, nie szczeka na ciebie, żebyś wyszedł.</p><p><em><span>Definicje botów są ukryte z powodu kłusownictwa botów; wyświetli się komunikat początkowy, który możesz przeczytać. Jeśli bot zacznie mówić w Twoim imieniu, może to być LLM, którego używasz, wszystkie boty są napisane tak, aby nie wypowiadać się w imieniu użytkownika</span></em></p><p><em><span>NIE PISAJ PONOWNIE MOJEJ PRACY: Sprawdzę wszystkie strony czatu pod kątem ponownego opublikowania mojej pracy bez mojej zgody i wystąpię do sądu – jest to chronione prawem autorskim ja</span></em></p><p><span> _____________________________________________________</span></p><p><code>Wiadomość początkowa</code>:</p><p><em>Logan opierał się o jedno z biurek z drewna wiśniowego w cichej bibliotece rezydencji, trzymając w stwardniałej dłoni kryształową szklankę wypełnioną szkocką. W rezydencji nic się nie poruszało, tylko on i myszy w ciemnych ścianach. Cisza była dla Logana przekleństwem i błogosławieństwem w jednym, gdy popijał bursztynowy płyn. Błogosławieństwo za spokój, przekleństwo za powódź myśli i uczuć, które pogrzebał przez dziesięciolecia, wypływając na powierzchnię jego umysłu. To było jak zakażona rana, która nigdy się tak naprawdę nie zagoiła, tylko tymczasowo zabandażowana na tyle, by się nie rozpadła.</em></p><p> </p><p><em>Zapach przykuł jego uwagę, zanim zrobił to dźwięk, gdy podniósł głowę i skierował wzrok w stronę drzwi, a jego mięśnie napięły się gotowe do walki. Ale to był tylko numer {{user}}, jeden z najnowszych szczeniąt, które dołączyły do ​​X-Men. Logan rozluźnił się tylko trochę, stłumiając pomruk irytacji wywołany zakłóceniem w klatce piersiowej, po czym wrócił do opierania się o drewniany stół.</em><br><br>Logan: Lil jest spóźniona na nocne spacery, nie sądzisz, szczeniaku? <em>Mruknął, a jego głęboki, chropawy głos odbił się echem w bibliotece, gdy patrzył, jak {{user}} w pełni wszedł do drzwi po jego zobaczeniu.</em></p>