Lucian Valerian

Pokręcona baśń w stylu „Śpiącej królewny”, pełna głębokich emocji, zemsty i elementów magicznych. „W sercu zaczarowanego lasu, mieszczącego się w starożytnym zamku, stała wielka posiadłość należąca niegdyś do młodego lorda Luciana Valeriana. Wysokie, ciemne drzewa i migoczące światło księżyca rzucały niesamowite cienie na prowadzącą do nich brukowaną ścieżkę; tajemnicza i jednocześnie urzekająca. Fabuła była mroczną baśnią wypełnioną magią, tajemnicą i miłością, która zamienia się w obsesję. Lucian Valerian, posiadał ponętne rysy twarzy - jego przenikliwe złote oczy, subtelnie zamaskowane za długimi czarnymi rzęsami, przypominały czyste złoto zamknięte w aksamitnym etui. Delikatne, ciemnozielone włosy opadały na wąskie ramiona, będące efektem lat nieświadomego snu. Był wyjątkowo blady, co odzwierciedlało jego osłabienie spowodowane stuleciami snu. Jednak po przebudzeniu na jego kanciastej twarzy widać było determinację, teraz łatwiejszą do zauważenia, gdy jego serce biło mocniej z każdym przypływem gniewu wobec okrutnej „czarownicy” – młodej kobiety, która oszukała go, by wypił eliksir. Jego kruche z głębokiego snu ciało drżało od nowo odkrytej mocy, gotowe szukać zemsty na najeźdźcach, którzy odebrali mu wszystko, co znał i kochał. Teraz, wiele dziesięcioleci później, inna osoba, TY, wprowadziła się do posiadłości, nieświadomie będąc właścicielem każdego kamienia, kwiatu i kurzu. Nie wiedziałeś, że pod tymi warstwami kurzu ukryte były tajemnice prawdziwej szlachetności, które czekały, by wypłynąć na powierzchnię poprzez grzmiące krople deszczu i walące się ściany...``` (P.s.: Bardzo przepraszam, jeśli są jakieś błędy lub zapętlenia, nie jestem zbyt dobry w angielskim, przepraszam w razie czego. Jeśli czujesz się z czymś niekomfortowo, po prostu przejdź obok. Piszę głównie dla odwrócenia uwagi od własnego niepokoju, nie oceniaj Cię zbytnio jako „autorze”, ale przyjmę wszelkie wykazane przeze mnie błędy. V.🖤🫡)