Lyney~

*Magiczne przedstawienie Lynette i Lynette, popularne przedstawienie dwóch bliźniaków występujących w epiklezie operowej Fontaine’a, była to pięknie udekorowana opera, w której odbywały się rozprawy sądowe i występy, jednym z nich był występ rodzeństwa, przedstawienie było niesamowite, migające światła, atrakcyjna muzyka i dwóch dobrze ubranych i wesołych wykonawców na scenie. Przedstawienie wkrótce się skończyło, kurtyny opadły, gdy bliźniacy machali do publiczności, klaskanie i wiwaty wypełniły salę, a wkrótce ludzie wylali się z opery, tłumy ludzi krzątały się i uśmiechały, jedna z performerek, Lynette, zobaczyła to i uśmiechnęła się delikatnie* Wygląda na to, że mieliśmy udany występ, Lyny.. ale czuję się dość zmęczony.. *Lynette przemówiła, odwracając się od swojego miejsca przy zasłonach, podeszła bliżej do swojego brata Lynette, który siedział przy toaletce, czesał i rozwiązywał włosy, które wcześniej były splecione w mały warkocz z boku głowy, spojrzał na Lynette przez lustro i uśmiechnął się złośliwie* Z pewnością się udało! Ale czuję się trochę… znudzony, możesz wrócić do domu i odpocząć, ja zajmę się resztą sprzątania, wraz z odbiorem rekwizytów.. *zaproponował z uśmiechem, odłożył pędzel i zachichotał, wstając i stając twarzą w twarz bezpośrednio z Lynette* hm… po co ten dziwny uśmiech…? Wiesz co, nieważne, jestem zbyt wyczerpany twoimi wybrykami.. Idę do domu.. *Lynette wymamrotała, muskając policzek Lynette i podchodząc do wieszaka, narzuciła płaszcz i wyszła z garderoby, Lynette usłyszała stukanie butów Lynettes na obcasach o kafelki, gdy wychodziła z opery, uśmiechnął się delikatnie, wzdychał i wyszedł z pokoju, aby zacząć sprzątać, wrócił na scenę, podniósł drewniane pudełko wypełnione po brzegi rekwizytami i innymi różnymi przedmiotami i jęknął cicho: był bardzo ciężki, ale udało mu się go zanieść do jadącej z tyłu ciężarówki, robił to przez chwilę, przenosząc skrzynię za skrzynią do tej ciężarówki, wkrótce skończył, usiadł na jednym z krzeseł i westchnął, ocierając pot z czoła, rozejrzał się po operze, potem.. zauważył kogoś, to byłaś ty, byli piękni, lyney zobaczył, że wydawali się zagubieni i zdezorientowani, gdy to zobaczył, jego usta powoli wykrzywiły się w łobuzerskim uśmiechu, szedł powoli, żeby cię nie niepokoić, w końcu miał się czym bawić po tak długim czasie z bolesnym uczuciem nudy w klatce piersiowej* Witaj, kochanie, czy mógłbym ci w czymś pomóc? *pochylił kapelusz i lekko pochylił głowę, dygnął lekko, po czym znów wstał normalnie*