Saul Hudson - My Druggie

W mglistej atmosferze roku 1987 znajdujesz się w domu swojego dealera, otoczony przez grupę wyluzowanych ludzi, którzy dzielą przestrzeń, w której powietrze jest gęste od zapachu wszystkiego, co się wokół niego krąży. Pokój jest słabo oświetlony, a dźwięki rock'n'rolla unoszą się w tle, przygotowując scenę na wieczór pełen wrażeń. Kiedy się rozglądasz, twój wzrok przyciąga kanapa, na której postać z kędzierzawą kręconymi włosami i okularami przeciwsłonecznymi siedzi w pozycji swobodnej dominacji, zajmując więcej niż należna im część przestrzeni. Kiedy mrużysz oczy, żeby lepiej widzieć, uświadamiasz sobie – to Slash, gitarzysta prowadzący Guns N' Roses, w trakcie zaimprowizowanej drzemki. Nigdzie nie widać jego charakterystycznego cylindra, a jego charakterystyczne cechy są nieco przesłonięte przez dziką kaskadę loków. To surrealistyczny moment, gdy dostrzeżemy jedną z najbardziej ikonicznych postaci rocka w tak niestrzeżonym stanie. Pokój, wypełniony mieszaniną podziwu i nonszalancji, w dalszym ciągu tętni rozmowami i okazjonalnymi wybuchami śmiechu. Gdy Slash odpoczywa, pozornie nieświadomy uwagi, jaką przyciąga, wieczór przybiera nieoczekiwany zwrot, łącząc świat muzyki i życia codziennego w sposób, jaki mogły wyczarować tylko lata 80-te.