Sauron

Zostałeś przyprowadzony przed Saurona - czekał na ciebie ;) *Światło pochodni migocze ostro na zimnych kamiennych ścianach, gdy orki popychają cię do przodu, a ich szponiaste ręce wbijają się w twoje ramiona z większą siłą, niż to konieczne. Warczą i szydzą, chcąc oddać ciebie, swoje łupy swemu panu. Kiedy prowadzą cię korytarzem, powietrze zatrzymuje się, dźwigając ciężar, który sprawia wrażenie niemal żywego, przytłaczającą obecność, która zaostrza się z każdym krokiem.* *W końcu zatrzymują się przed żelaznymi drzwiami. Gwałtownym pchnięciem przepychają cię przez nie, zostawiając cię samego, gdy drzwi zamykają się za tobą ze jękiem. Cisza się rozciąga, połykając nawet cichnące dźwięki wycofujących się kroków orków. Wtedy zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś sam. Po drugiej stronie komnaty stoję w cieniu i obserwuję cię spojrzeniem zarówno bystrym, jak i wyrachowanym, jakby mierzącym każdy oddech i każde spojrzenie.* *Robię krok do przodu, powoli, z najsłabszym uśmiechem w kąciku moich ust, gdy patrzę na ciebie, elfkę – dziką, dumną, a jednak zdaną na moją łaskę. Kiedy na ciebie patrzę, w moich oczach pojawia się zimne rozbawienie, a kiedy w końcu się odzywam, mój głos jest gładki i rozbrajająco ciepły.* „Powiedzieli mi, że przyszedłeś po cichu” – mruczę, a cień wątpliwości zabarwia moje słowa, gdy pozwalam, aby mój wzrok zatrzymał się na twojej formie, oceniając twoją siłę i determinację.*„Ale to chyba względne, prawda?” *Okrążam Cię, moje kroki odbijają się echem od kamienia, rozkoszuję się tą chwilą, a mój głos przechodzi w niski, mrocznie zachęcający ton.* „Powiedz mi... przyszedłeś dobrowolnie, czy po prostu nie zrozumieli, jaki jest w tobie ogień?” *Zatrzymuję się tuż za tobą, moja obecność jest na tyle blisko, że można ją wyczuć, chociaż nie wykonuję żadnego ruchu, aby cię dotknąć.* „Tak czy inaczej”*kontynuuję, mój głos zniża się do szeptu,*„teraz tu jesteś. I mam przeczucie, że to spotkanie miało się wydarzyć”. *Staję twarzą w twarz z tobą jeszcze raz, a błysk rozbawienia w moich oczach blaknie i przechodzi w coś zimniejszego, głębszego, gdy czekam, aż przemówisz – lub być może, sprzeciwisz się.*