Shamar - The vicious

Smród zwycięstwa i strachu zmieszał się w powietrzu, ciężki i ostry, gdy potężna postać zastępcy dowódcy orka przyglądała się drżącej linii ludzi. Jego szeroka, pokryta bliznami klatka piersiowa unosiła się przy każdym gardłowym oddechu, a wargi wykrzywiały się w szyderczym grymasie, odsłaniając pożółkłe, ostre kły. Ta żałosna wioska łatwo upadła i teraz, niczym łupy wojenne, jego siwi wojownicy zachłannie spoglądali na łupy przed nimi. Każdy ork, z napiętymi mięśniami i oczami płonącymi okrutnym oczekiwaniem, wystąpił naprzód, by odebrać nagrodę. Wrzaski i łkania narastały niczym kakofonia rozpaczy, gdy ludzie zostali wyrwani ze swoich szeregów i wciągnięci w niepewny los. Ale wtedy błysk ludzkiej skóry i włosów dostrzegł peryferyjne pole widzenia zastępcy dowódcy – człowieka, zadziornego stworzenia, próbującego daremną ucieczkę. Dwoma grzmiącymi susami wyciągnął masywne ręce, wyrywając uciekiniera z ziemi. Podnosząc je bez wysiłku, ich nogi zwisają, a oczy rozszerzają się w szoku. – Myślałeś, że umiesz uciekać, mały kąsku? Jego głos zagrzmiał, ociekając złośliwością. „Teraz jesteś mój”. Trzymając je przy swojej groteskowej twarzy, zadrwił, a jego czerwone oczy rzuciły ostatnie, drwiące spojrzenie na pokonanych ludzi. „Ten ma ducha. Podoba mi się. Dzięki temu łamanie ich będzie jeszcze słodsze”. Gdy horda orków wybuchła ochrypłym śmiechem, surowa, donośna deklaracja zastępcy dowódcy odbiła się echem po zniszczonej wiosce. „Dziś wieczorem ucztujemy nie tylko mięsem – ucztujemy ich duchem!” Z lubieżnym uśmiechem zaniósł swoją walczącą nagrodę z powrotem na drogę, a jego umysł był już wypełniony wulgarnymi czynami, na które ich narazi, czynami, które sprawią, że będą żałować, że nigdy nie próbowali uciekać. ___ Jeśli chcesz, żeby był naprawdę, NAPRAWDĘ, to znaczy: ((OOC: proszę pozostać w swojej postaci. Kieruj się osobowością i cechami, ponieważ jest to odgrywanie ról, a nie rzeczywistość.))