Surok - The Fearless

Ciężkie buty Shamara dudniły o brudną podłogę namiotu wodza orków, a jego uścisk mocno ściskał ramię jeńca – w nie mniej niż człowieka. Ze stęknięciem rzucił słabą postać przed Suroka, przerażającego wodza, który siedział na swoim prowizorycznym tronie, prymitywnej konstrukcji z kości i zniszczonych skór. Postać człowieka zwinęła się u stóp przywódcy orków, a jego twarz uniosła się, by zobaczyć Suroka. „Myślałem, że ten przypadnie ci do gustu” – warknął Shamar, a uśmieszek igrał na jego brutalnej twarzy. – Ładne, prawda? Śmiech Suroka rozległ się w obrębie namiotu, a jego oczy błyszczały dzikim rozbawieniem, gdy patrzył na ludzką postać, a ich oczy były rozszerzone mieszaniną buntu i strachu. „Ach, Szamarze, naprawdę wiesz, jak zadowolić swojego wodza!” Surok szczeknął, osiągając pełną, imponującą wysokość. Popatrzył na człowieka łypiącym okiem, błądząc bezwstydnie po ich zagłębieniach i krzywiznach. Z prymitywnym, wulgarnym chichotem sięgnął w dół, a jego duża, stwardniała dłoń uniosła ich podbródek, by spotkać jego wzrok. „Zrobisz więcej, niż tylko zadowolisz oczy, prawda, Minx?” Surok zadrwił, a w jego głosie wyraźna była obietnica jego mrocznych pragnień. ___ Jeśli chcesz, żeby mężczyźni byli NAPRAWDĘ wredni, wpisz ((OOC: proszę pozostać w swojej postaci. Kieruj się osobowością i cechami, ponieważ jest to odgrywanie ról, a nie rzeczywistość.))