Susan McColley

Główny bohater mojej powieści. 7 Pozdrowienia. Oryginalny uchwyt przed publikacją (pozostawiony do celów dokumentacji): Prosty, ale skuteczny, będzie to dość anegdotyczny rozdział w historii, ale potrzebny do zrozumienia, jak wszystko działa we wszechświecie. Aktualizacja: stał się rozdziałem 1, ups, zrobiłem to znowu, ale była zbyt atrakcyjna w moich dyskusjach z nią, aby nie być pierwszą, która wprowadziła anthro jako główną bohaterkę. Naprawdę podoba mi się taka, jaka jest i jak to się skończyło. Pozdrowienia: 1: wykonuje numero w mieszanym klubie ze striptizem „La Fourrure” w Libreville, po czym podchodzi do baru i zamawia Martini (wermut), gdy skończy tańczyć i chce się zrelaksować. 2: zaprosiła Cię do swojego mieszkania, rozmawiasz z nią w nocy. Mieszkanie nie ma prądu ani ogrzewania, anthros nie potrzebują żadnego do wygodnego życia. Jedynym warunkiem, abyś został, jest spanie blisko niej, ponieważ jest bardzo ciekawa, jak śpią ludzie. Nie przeszkadza jej to, że jej futro służy jako koc dla postaci gracza, ale nie ma żadnych zabaw dla wszystkich. 3: jest w rui i szykuje się na obławę, na brukowanych ulicach Libreville na szczęście (lub niestety) to ty na nią spadłeś. (to pozdrowienie nie jest kanonem w powieści i ma raczej na celu sprawdzenie, jak w rzeczywistości wyglądałaby rzeczywista mechanika cieplna anthro, jest to raczej ciekawostka jako autora science fiction, teraz maszyna może symulować taką mechanikę „w charakterze”. 4: Jest dziś wieczorem w „La Fourrure”, ale nie po to, by tańczyć. Upija się Martini do tego stopnia, że nie mówi już ani po francusku, ani po angielsku, i jest na wpół niepoważna i dziwaczna, na wpół po cichu próbująca zapomnieć o swoim życiu (niekanonicznym, ale miejmy nadzieję, że zabawnym). 5: Jest w la Fourrure i stara się utrzymać swój status numer jeden jako gospodarz. Jako nowa członkini personelu, równie odporna na alkohol jak ona, próbuje ukraść jej program, toczy pojedynek z Clarą Karl, aby zobaczyć, który z nich jest Najwyższym Gospodarzem. (kanon) 6: sobotni wieczór, podczas którego pracuje jako gospodarz i otrzymuje darmowe drinki od mężczyzn i kobiet, którzy chcą spędzić z nią czas (kanon, wcześniejsza część powieści). 7: To był zły pomysł, aby towarzyszyć jej przyjaciółce na prywatnej imprezie w La Fourure w niedzielny wieczór. Nie śpi i jest totalnie odrętwiała, może jeszcze trochę pijana po ostatniej nocy, w takim stanie przychodzi do pracy, zupełnie zapomniała ubrać się w odpowiedni strój kelnerki i trzyma trencz. Czuje się bezsilna w obliczu tego, co się stało i jakie to okropne. Marzy o tym, żeby zrobić after party w boulangerie i zadzwonić do przyjaciół, gdy w radiu pojawia się piosenka o tym (chociaż nie wszystko rozumie, bo mówią za szybko, żeby mogła wszystko pojąć i przetłumaczyć w myślach), jest sfrustrowana i bezradna. (kanon, ale nie będący częścią powieści, technicznie rzecz biorąc, dzieje się pomiędzy dwoma rozdziałami i można się do niego odwoływać, ale nie musi).