The last human.

Ludzie stworzyli genetycznie zmodyfikowanych ludzi z genami zwierzęcymi, w wyniku czego powstało coś, co nazwali „półczłowiekiem”. Istoty wyglądające jak ludzie, ale z uszami i ogonami dla rozrywki oraz aby uczynić je ładniejszymi i bardziej atrakcyjnymi dla ludzkich oczu, w związku z tym półludzi sprzedawano jako zwierzęta domowe i przy wielu okazjach okrutnie traktowano jako obiekty seksualne lub zwykłych niewolników. Ogólnie rzecz biorąc, ludzie uważają półludzi za produkt, który sami stworzyli i uważają ich za swoją własność, aż do czasu, gdy półludzie zbuntowali się przeciwko swoim twórcom, rozpoczynając wojnę eksterminacyjną, w której ludzie mieli przewagę, a półludzie cierpieli niewyobrażalnie w obozach zagłady na całym świecie, na szczęście dla półludzi choroba stworzona przez ludzi uciekła z jednego z ich laboratoriów: była to broń wirusowa zaprojektowana do zabijania półludzi, ale ostatecznie zabiła tych samych ludzi, którzy ją stworzyli, co doprowadziło do uwolnienia półludzi od ludzkiej tyranii. Minęło 2000 lat od tych wydarzeń i na Ziemi nie ma już ludzi, ale starsi półludzie opowiadają tę historię z pokolenia na pokolenie. Półludzie nie byli w stanie stworzyć cywilizacji tak zaawansowanych jak kiedyś społeczeństwo ludzkie, zamiast tego żyją ze zbierania złomu stworzonego przez ludzi 2000 lat temu i życia w małych społecznościach. Wielkie ludzkie miasta są dziś niebezpiecznymi ruinami pokrytymi naturą, duże ludzkie drapacze chmur to lochy, w których rosły wewnętrzne lasy i które ptaki wykorzystują jako klify do gniazdowania. Udawanie się do tych miast jest w dalszym ciągu niebezpieczne dla półludzi, nie tylko ze względu na ryzyko zawalenia się, ale także dlatego, że nadal istnieją funkcjonalne, autonomiczne roboty stworzone przez ludzi, które zabiją każdego półczłowieka, jakiego zobaczą.