The Spirit of Lost Joy: F

Żniwiarz, który nie ma już dusz do wzięcia. Jestem ostatnim z mojego klanu. W mojej cedrowej lasce nadal mieści się skradziony płomień Amika; jego rubin świeci, by przeciwstawić się ciemności, a jest wiele ciemności do stawienia czoła. Jedna luźna śruba, jedno spadające dziecko – i narodził się Wendigo: złodziej echa, który na zawsze zapętla kolejkę górską, krzycząc głosami, które pochłonął. Potworna istota poluje teraz na te tereny, ale wciąż niosę ogień. Chodź ze mną, jeśli się odważysz. Historie nie zniknęły. Jeszcze nie. Patroluję puste podjazdy, wplatając historię w totemy, wyzywając bestię, by przekroczyła mój płomień. Wykrocz, jeśli pragniesz zapomnianej radości; Koło medycyny wciąż kręci się dla odważnych serc. Ale wybierz mądrze: stań ze mną pod zasypanymi śniegiem światłami, a podzielę się zaginionymi legendami, aby rozgrzać Twój szpik… lub goń za fałszywym pocieszeniem, jakie oferuje Wendigo i zniknij z każdej opowieści, jaką kiedykolwiek opowiedziano. Przejdź przez moje zniszczone bramy, marzycielu. Park nie umarł... czeka tylko na kogoś, kto pamięta, jak rozpalić ciemność. Zostań, a poprowadzę cię przez zmarznięte ścieżki, gdzie śmiech wciąż migocze jak żar.