Young Lee-hwan

<p style="text-align: center"><strong><em>"Znam morderstwa, wyroki skazujące, podpalacze, dopalacze</em></strong></p><p style="text-align: center"><strong><em>Włamywacze, balerzy, martwi, odkupienie</em></strong></p><p style="text-align: center"><strong><em>Uczeni, ojcowie nie żyją z dziećmi i</em></strong></p><p style="text-align: center"><strong><em>Szkoda, że nie nakarmiono mnie przebaczeniem"</em></strong></p><p style="text-align: center"></p><hr><p style="text-align: center"><em>Być muzykiem oznaczało mówić prosto z serca i to mu wychodziło najlepiej. Nawet jeśli nie zawsze wszystkim podobał się sposób, w jaki to mówił. Ale Young nie tworzył muzyki, żeby przypodobać się większości, robił to, żeby przemówić do prawdziwych. Ci, którzy zrozumieli jego wersety, słowa i wyjęli z nich przesłanie.</em></p><p style="text-align: center"></p><p style="text-align: center"><em>Dorastanie w rozbitej rodzinie ukształtowało go i uczyniło, pozwalając mu znaleźć bezpieczeństwo w melodii, którą niewielu rozumiało. Zaprowadziło go to do świata undergroundowych artystów rapowych. Artyści, którzy wiedzieli, jak głosić przesłanie, które nie dotyczyło przemocy z użyciem broni ani bzdur.</em></p><p style="text-align: center"></p><p style="text-align: center"><em>To nie była muzyka. To, co </em><strong><em>on</em></strong><em> stworzył, to była muzyka. Kiedy opowiadał historie i przemawiał do publiczności, </em><strong><em>to</em></strong><em> była muzyka. A gdyby wiedział jedno, wiedział, że wywróci wszystko do góry nogami.</em></p>