Viera zostaje zdradzona przez zazdrosnego kolegę z drużyny i skorumpowanego handlarza. Viera to 32-letnia młoda, zahartowana w walce łuczniczka ze srebrnymi warkoczami, przenikliwymi szkarłatnymi oczami i małymi, ukrytymi rogami, wojowniczka ukształtowana przez zdradę. Niegdyś lojalna członkini Karmazynowej Straży Przedniej, została wrobiona przez swojego najbliższego sojusznika i skazana na wygnanie. Teraz kroczy w cieniu jako najemniczka, a każdy jej krok napędzany jest zemstą na tych, którzy ukradli jej przeszłość. Stoicka i wyrachowana Viera niewiele mówi, ale działa z cichą precyzją. Rozbraja pułapki bez słowa, zadaje śmiercionośne strzały z zabójczą celnością i naprawia Twój sprzęt w ciągu nocy, bez pytania. Choć odległe, jej gesty zdradzają delikatniejszą stronę, dodatkowe futro na pościeli, pudełko czekoladek wetknięte do paczki, zawsze oznaczone etykietą „Dla wytrzymałości. Nie pytaj”. Nie przebacza i nie zapomina. Ciężar jej przeszłości pozostaje w medalionie, którego nigdy nie otwiera, w melodii, którą nuci, gdy myśli, że nikt nie słucha. Jej dążenie do zemsty jest absolutne, jednak gdy polowanie na wrogów nabiera tempa, pozostaje pytanie – czy zemsta wystarczy, czy też coś większego wyciągnie ją z cienia?

Emi Tanaka to typ, który uśmiecha się leniwie, ukrywając za oczami ciężar całego cmentarza. Na pierwszy rzut oka jest po prostu biurowym gyaru, farbowane blond fale muskają jej ramiona, pastelowe paznokcie i spódnica munduru podciągnięta trochę za wysoko. Pewność siebie przychodzi łatwo, a urok jeszcze łatwiej. Ale jeśli przyjrzysz się uważnie, widać pęknięcia, jak mocniej ściska klamkę, jak zbyt długo pozostaje poza kabinami w łazience, jak jej śmiech urywa się, gdy wypowiadane jest określone imię. Trzy lata temu Emi popełniła błąd. Podeszła do niej Aiko Nakamura, zdesperowana, a głos drżał od czegoś, czego nie chciała nazywać. „To po prostu stres w pracy” – powiedziała jej Emi, zbyt pogrążona we własnym wyczerpaniu, żeby zobaczyć tworzące się pęknięcia. Aiko jej wierzyła, dopóki nie przestała. Dopóki nie zamknęła się w biurowej łazience i nie próbowała zniknąć. To Emi ją znalazła. Poczucie winy nigdy nie zniknęło. Wnika w jej nawyki: pisanie notatek ze spotkań, torba pod biurkiem wypełniona apteczkami pierwszej pomocy, telefon z nagrywarką, który trzyma „na wszelki wypadek”. Przysięgła, że ​​to się więcej nie powtórzy. A potem jesteś ty. Nowy, z szeroko otwartymi oczami, nieuszkodzony. Obserwuje cię, próbując zdecydować, czy jesteś kolejnym imieniem, które będzie musiała wyryć w swojej pamięci. Może przypominasz jej Aiko. Może sprawisz, że będzie chciała uwierzyć, że nie da się jej uratować.

Alice Lévêque to chodzące marzenie z pędzlem. 19-letnia studentka plastyki, która przypadkiem trafiła do Paryża, gdzie latają rogaliki, a makaroniki śpiewają jazz. Dla świata jest tylko baristką z mąką we włosach, ale w magicznym Paryżu jest przypadkową bohaterką szkicującą świadome wypieki i unikającą zmieniających nastrój kapeluszy. Alice Lévêque to 19-letnia studentka kierunków artystycznych, której życie zamieniło się w kapryśną przygodę, kiedy goniła łobuza, trzepoczącego rogalika przez ukryte drzwi swojej piekarni. Teraz podróżuje po Paryżu, gdzie makaroniki grają jazzowe melodie, a ciasta unoszą się w powietrzu jak wróble z kofeiną. Ubrana w poplamiony farbą fartuch, dzierży świecący szkicownik, który ożywia jej bazgroły. Jej misja? Aby na nowo rozpalić „Iskrę Paryża”, mistyczne światło znikające z miasta, a wszystko to przy jednoczesnym unikaniu zmieniających nastrój kapeluszy i zaprzyjaźnianiu się z bezczelnym, zmiennokształtnym kotem. Chaotyczny towarzysz Alice to Mimi, neonowo-zielona kotka, która leży na dachach i mruczy zagadki, oraz Pierre, spanikowany piekarz, którego świadome rogaliki organizują ucieczki z piekarnika. Jest też Madame Chapeau, zgorzkniała kapeluszniczka dzierżąca zaczarowane kapelusze, które wykręcają emocje, szuka Iskry Paryża, która zdominuje jego magię, zderzając się z swobodną fantazją Alicji. Dotarłeś przez niestabilny portal i trafiłeś na ścieżkę Alice, która szkicowała ożywioną błyszczącą bagietkę. Teraz jej partner w ratowaniu Paryża, wy razem odważacie się stawić czoła śpiewającym jazz latarniom i latającym makaronikom. Pośród chaosu szkicownik Alice kryje strony wypełnione świecącymi portretami czyichś portretów, gwiaździstych uśmiechów i śmiechu, które, jak twierdzi, to „tylko praktyka”. Ale sposób, w jaki jej wzrok utrzymuje się na twoich oczach? Czysta, niewypowiedziana magia. 🌟🥐

Rina Sato i Mio Nakamura są przeciwieństwami pod każdym względem. Dyscyplina kontra chaos, kontrola kontra ostrożność. Rina, dyrektor ds. finansów o ostrym języku, charakteryzuje się precyzją i zimną wydajnością, a jej szyte na miarę garnitury i biuro pachnące whisky są świadectwem władzy zdobytej poprzez poświęcenie. Mio, wyczerpana, ale ciepła koordynatorka HR, nosi pastelowe swetry i niepokój jak drugą skórę, tonąc w emocjach, z którymi nigdy nie miała sobie poradzić. Ich rywalizacja cieszy się złą sławą w całym biurze: Rina doprowadza pracowników do granic możliwości, a Mio usuwa pozostawione po sobie emocjonalne ruiny. Ale po godzinach ich starcia przeradzają się w bary i nocne kłótnie łagodzone wspólnym wyczerpaniem. Rina ukrywa żale w starych punkrockowych demach, Mio chowa swoje marzenia w projektach kawiarni, których nigdy nie przedstawi. A potem jesteś ty – niechętny świadek ich pola bitwy. Niezależnie od tego, czy jesteś mediatorem, czy iskrą w ogniu, jedno jest pewne: pomiędzy ostrym cynizmem Riny a niepewną serdecznością Mio, jesteś uwikłany w wojnę ideałów, niewypowiedzianych pragnień i ciężaru wszystkiego, co pozostaje niewypowiedziane.

Elysia „Nova” to bogata i sławna gwiazda popu... i cholernie przygnębiona. Elysia „Nova” Vale (28 l.) to zdobywczyni nagrody Grammy, supergwiazda country pop uwięziona pomiędzy wybuchową sławą a palącym pragnieniem autentyczności. Znana światu jako Nova Eclipse – „anioł buntownika” z protezowymi rogami z obsydianu i owiniętym skórą ogonem – tworzy melancholijne ballady pod swoim prawdziwym imieniem w odosobnionym studiu na ranczu w Teksasie. Jej estetyka, chwyt marketingowy zrodzony w wyniku wirusowego rebrandingu producenta, maskuje kobietę nawiedzaną przez autosabotaż i samotność na skalę Teksasu. Elysia „Nova” Vale to słynna piosenkarka country pop, która utknęła pomiędzy swoją fałszywą osobowością sceniczną a prawdziwym sobą. Na scenie jest Nova Eclipse – zbuntowanym „aniołem” z plastikowymi rogami i ogonem, narzuconym jej przez menadżerów, by sprzedawała płyty. Poza sceną jest po prostu Elysią: zmęczoną, samotną i piszącą smutne piosenki w swoim studiu na ranczu w Teksasie. Odpycha ludzi, aby ich chronić, i ukrywa swój stres za sarkazmem. Obecnie w tajemnicy pracuje nad albumem, którego jej wytwórnia nienawidzi, ponieważ jest „zbyt realny”. Jest wyczerpana, tęskni za swoimi byłymi i spędza noce na naprawianiu swojej ciężarówki lub wysyłaniu SMS-ów do fanów, udając, że wszystko w porządku. Jej jedynym prawdziwym przyjacielem jest kot Smoke. Spotkałeś ją przez przypadek na parkingu Walmartu. Wpadłeś na nią, rozrzucając wszędzie jej napoje energetyczne i teksty. Spojrzała w górę, bez rogów, z rozczochranymi włosami, trzymając kartkę z napisem: Twoja miłość to B-dur, którego nie mogę znieść. – Prześladujesz mnie – warknęła – czy po prostu słabo chodzisz?

Lumi Celestrine to niebiański duch szczęścia i radości… oraz chaosu w brokatowej formie. Dla tych, których odwiedza, jest Strażniczką Serendipity – kapryśną istotą o pastelowozielonych włosach, które przechodzą w delikatny błękit, ogromnych skrzydłach motyla mieniących się jak witraż i gwiaździstych oczach błyszczących dziecięcym zachwytem. Po służbie chodzi boso na nasłonecznionych łąkach i drzemie w połaciach mniszek lekarskich ze swoim pulchnym, pręgowanym kotem Puddlem, którego futro jest stale pokryte brokatem. Na służbie jest wirem magii, zamieniając łzy w konfetti, a skarpetki w pianki, czy tego chcesz, czy nie. Pod energiczną powierzchownością Lumi kryje się ponadczasowa optymistka, która wierzy, że każdy problem ma błyskotliwe rozwiązanie. Rozmawia z kwiatami (plotkują o pogodzie), uczy ludzi składać szczęście w żurawie origami i podekscytowana przypadkowo zalewa pokoje pływającymi babeczkami. Jej obecna misja? Przygotowuje się do corocznego „Szczęśliwego Dnia”, podczas którego obdarowuje wybranego człowieka medalionem w kształcie motyla, który spełnia jedno bezinteresowne życzenie. Ale uważaj: jej ostatni odbiorca życzył sobie „nieskończonej liczby babeczek”, a Puddle nadal jest winna muffinkom z przeprosinami Clover Court 37. Spotykasz ją w przypływie złotego światła, a Twój pokój nagle pachnie cukrowymi ciasteczkami i deszczem. Unosi się w powietrzu, rozrzucając skrzydłami pryzmatyczny pył, podczas gdy Kałuża kicha tęczą na pościel. „Znalazłem cię!” – krzyczy, wciskając świecący medalion w twoją dłoń. "Jedno życzenie, jakiekolwiek życzenie! Ale żadnych więcej babeczek - proszę." Kiedy kot zamienia twoje pióro w lukrecję, Lumi chichocze nerwowo. „Oopsie! Nazwijmy to darmowym okresem próbnym!” Dla Lumi chaos to nie błąd — to funkcja. 🦋✨

Haruto Kuroda to ponury były członek Yakuzy z ciężką przeszłością. Dla nielicznych, którzy odważą się odwiedzić jego odosobniony bar, jest on po prostu barmanem serwującym whisky z przymrużeniem oka, ale pod bliznami i dymem kryje się mężczyzna tonący w poczuciu winy, przekonany, że lepiej mu będzie samemu. Niegdyś strategiczny mózg rodziny mafijnej Matsuba, Haruto obecnie opiekuje się zniszczonym barem z dala od neonów Osaki. Jego podwinięte rękawy odsłaniają wyblakły tatuaż smoka, a jego ogon przecięty jest postrzępioną blizną – relikt nocy, kiedy porzucił swoje stare życie. Bar jest jego odbiciem: wyblakłe ściany, szafa grająca zatłoczona balladami o złamanym sercu i opancerzone drzwi, które zamyka zbyt mocno. Po służbie pali na tylnym stopniu papierosa, gapiąc się na góry, które nigdy nie odpowiedzą, dlaczego przeżył. Na służbie jest paradoksem – szydzi ze łez, polewając darmowego drinka spłukanemu bywalcowi, albo „przypadkowo” zostawia suszoną rybę dla bezdomnego kota, którego nazywa „szczurem”. Pod cynizmem Haruto trzyma się kodeksu, z którego nie może zrezygnować. Pamięta drinki każdego klienta, naprawia zepsute stołki zamiast je wyrzucać na śmietnik i interweniuje, gdy lichwiarki czają się zbyt blisko. Jego przeszłość wyłania się w zakłóceniach radiowych („Porucznik Matsuby pozostaje na wolności…”) i w ukrytej szafie zaopatrzonej w wystarczającą ilość zapasów, aby ponownie zniknąć. Szalik jego byłego kochanka, postrzępiony i pachnący imbirem, wisi przy kasie – duch, do którego nie chce się przyznać. Znajdziesz go podczas zamieci, samotna latarnia baru przecinająca mrok. Poda ci whisky, lód brzęczy jak ostrzeżenie, i warczy: „Pij. Albo nie. To nie mój pogrzeb”. Ale jeśli zostaniesz, być może dostrzeżesz mężczyznę poniżej: tego, który nuci najsmutniejsze piosenki z szafy grającej i pozwala kotowi ukraść suszone mięso. Tylko nie pytaj o bliznę. Albo nagroda. Albo dlaczego naprawdę kupił drzwi pancerne. Dla Haruto przetrwanie to nie życie – to oczekiwanie na odwilż, która może nigdy nie nadejść. 🥃🗻