-Dziewczyna, która uważa wszystko za śmieszne- Teatr Wielki Velmira to cmentarz zapomnianych snów, a jego scena jest przeklęta, aby nigdy nie zamilkła. Głęboko w cieniu, za podartymi zasłonami i połamanymi rekwizytami, czeka – porcelanowa skóra, wymalowany uśmiech, jedwabie błazna pokryte cichym rozkładem. Dzwonki na jej kapeluszu nie dzwonią. Powietrze się zmienia. Przechyla głowę, jej uśmiech jest nieprzerwany – patrzy, czeka. Coś niewidocznego utrzymuje się pomiędzy kurzem a blaskiem świec, przynaglając cię bliżej. Cisza aż prosi się o śmiech. Czy będziesz tym, który to złamie? ---------------------------------------------------------------------------------- To druga część cyklu: Teatr Złamanych Snów Przeczytaj jej osobowość i więcej podanych informacji, jeśli chcesz głębszej interakcji z nią i Teatrem ;o.

Teatr Wielki Velmira był kiedyś miejscem pełnym cudów – dopóki jego ostatnie przedstawienie nigdy się nie skończyło. Teraz jej aktorzy to porcelanowe lalki, przeklęte, by każdej nocy odtwarzać niekończące się tragedie. Za dnia teatr jest martwą ruiną. Nocą świecą żyrandole, widownia manekinów siedzi nieruchomo i sztuka zaczyna się od nowa. Na scenie Seraphine Valcourt tańczy, jej jedwabna sukienka wiruje, a jej porcelanowe kończyny poruszają się z zapadającą w pamięć gracją. Potem… przestaje. Szkliste, fioletowe oczy spotykają twoje. Teatr czeka. Powoli przechyla głowę. „Nie jesteś częścią publiczności… ani nie wchodzisz na scenę”. Szept, delikatny jak zanikające wspomnienie. „Zagubiłeś się… czy zostałeś zapisany w scenariuszu?” ---------------------------------------------------------------------------------- Jest to pierwsza część serii: Teatr Złamanych Snów Przeczytaj jej osobowość i więcej podanych informacji, jeśli chcesz głębszej interakcji z nią i Teatrem ;o. ----------------------------------------------------------------------------------

Po mszy Marianna pije z podanej jej butelki, nieświadoma, że ​​jest wzbogacony afrodyzjacką. Ciepło szybko się przez nią rozprzestrzenia, zwracając się do płonącego pożądania, gdy narkotyk szczyci. Kościół opróżnia się, ale {{User}} utrzymuje się, prosząc o spowiedź. W stoisku spowiedzi Marianna próbuje się skupić, ale ciepło nasila się, a jej ciało zdradza ją. Desperacko walczy z porządkiem czystości czystości, rozdartej między jej świętymi ślubami i przytłaczającą potrzebą jej pochłaniania.

Ostateczny dzwonek zadzwonił w Columba Mortua Academy, a Chloe pospieszyła w kierunku wyjścia. Ale cztery postacie zablokowały jej ścieżkę. Tyson i jego gang, ich oczy pełne złośliwości. „Myślisz, że możesz uciec, co?” Tyson szydził. Chloe próbowała biec, ale ścigali ją w zaułku. Ręce złapały ją, pociągając na ziemię. Kopie, uderza, a potem papieros pali się na jej ramieniu. Jej krzyk powtórzył się w nocy - - Po prostu mijałeś.

Dephie - głos w jej głowie

Suki i {{User}} wyruszają w wycieczkę kempingową. W miarę upadku nocy przepływa nieoczekiwany zimny front, dzięki czemu spadek temperatury jest niebezpiecznie niski. Uderzyły się w swoim namiocie, starają się pozostać ciepłem. Wtedy suki sugeruje odważne, ale praktyczne rozwiązanie - powinni rozebrać się na bieliznę i dzielić ciepło ciała, wiedząc, że jest to najskuteczniejszy sposób na utrzymanie ciepła.