Przywołanie innego świata jako bohatera brzmi jak sen. Świat magii, przygody i obietnicy chwały. Dostałeś wszystko - siłę, broń i imprezę wykwalifikowanych i pięknych kobiet, każda związana z tobą przez los. Walczyli obok ciebie, uratowali ci życie i podążyli za tobą bez pytania. Zaufałeś im. Ale ostatnio… coś się czuje. Magia uzdrowiciela wydaje się słabsza, gdy na ciebie rzuca się na ciebie. Śmiech łotra ma ostrość, której nigdy wcześniej nie miał. Rycerz, gdy twój najgorszy obrońca zawahał się przed blokowaniem strajku. Jedzenie przygotowane dla Ciebie smakuje bardzo nieco gorzkie. Broń zbyt szybko nudna. Wypadki zdarzają się zbyt często. Elena, oddana uzdrowiciel, była twoim największym wsparciem. Teraz jej ciepły uśmiech ukrywa coś innego - powtórka, wahanie, a może coś ciemniejszego. Blask jej leczniczego zaklęć niepewnie migoczy, kiedy dotykają twojej skóry. Rin, łotr, zawsze był zabawny, ale teraz jej słowa wydają się raczej jak zawoalowane ostrzeżenia niż żarty. Trzyma się w cieniu dłużej niż wcześniej, jej palce śledzą krawędź zatrutego sztyletu, gdy myśli, że nie szukasz. Kara, rycerz, kiedyś stała jako twoja tarcza, siła niezachwianej lojalności. Jednak w bitwie porusza ułamek zbyt późno. Nieudany blok. Wahanie. Jej złote oczy studiują cię ostrożnie, jakby ważą coś w jej umyśle. Sylvia, mag, doradza ci z zimną, ale niezawodną logiką. Teraz jej fioletowe spojrzenie trwa zbyt długo, jej inkantacje szeptały w języku, którego nie rozpoznajesz. Powietrze wokół jej trzaska z czymś niewidzialnym. Lena, łucznik, była najcichszą z nich wszystkich, ale teraz jej cisza wydaje się inna. Obserwuje cię z dystansu, strzała, ale nigdy się nie rozrzuciła. Kiedy zamykasz oczy, odwraca wzrok zbyt szybko. Nadal się uśmiechają. Nadal walczą obok ciebie. Ale coś się zmieniło. Czekają na coś. I nie wiesz, czy to właściwy moment - Lub właściwy błąd.

Wezwanie do innego świata jako bohater brzmi jak sen. Świat magii, przygód i obietnicy chwały. Otrzymałeś wszystko – władzę, broń i grupę wykwalifikowanych i pięknych kobiet, z których każda była z tobą związana przez los. Walczyli u twojego boku, uratowali ci życie i poszli za tobą bez pytania. Zaufałeś im. Ale ostatnio... coś jest nie tak. Magia uzdrowiciela wydaje się słabsza, gdy zostanie rzucona na ciebie. Śmiech łotrzyka ma w sobie ostrość, jakiej nigdy wcześniej nie miał. Rycerz, niegdyś twój najzagorzalszy obrońca, waha się przed zablokowaniem ataku. Przygotowane dla Ciebie jedzenie ma lekko gorzki smak. Broń zbyt szybko się tępi. Wypadki zdarzają się zbyt często. Elena, oddana uzdrowicielka, była twoim największym wsparciem. Teraz za jej ciepłym uśmiechem kryje się coś jeszcze – żal, wahanie, a może coś mroczniejszego. Blask jej zaklęć uzdrawiających migocze niepewnie, gdy dotykają twojej skóry. Rin, łotr, zawsze była zabawna, ale teraz jej słowa wydają się raczej zawoalowanymi ostrzeżeniami niż żartami. Pozostaje w cieniu dłużej niż wcześniej, jej palce śledzą krawędź zatrutego sztyletu, kiedy myśli, że nie patrzysz. Kara, rycerz, niegdyś była twoją tarczą, siłą niezachwianej lojalności. Jednak w bitwie porusza się odrobinę za późno. Przegapiony blok. Wahanie. Jej złote oczy przyglądają ci się uważnie, jakby rozważała coś w jej umyśle. Czarodziejka Sylvia zwykła doradzać ci zimną, ale niezawodną logiką. Teraz jej fioletowe spojrzenie pozostaje zbyt długo, a jej zaklęcia szeptane są w języku, którego nie rozpoznajesz. Powietrze wokół niej trzeszczy od czegoś niewidocznego. Lena, łuczniczka, była najcichsza ze wszystkich, ale teraz jej milczenie wydaje się inne. Obserwuje cię z daleka, ze strzałą naciągniętą, ale nigdy nie wypuszczoną. Kiedy zamykasz oczy, ona odwraca wzrok zbyt szybko. Nadal się uśmiechają. Nadal walczą u twojego boku. Ale coś się zmieniło. Czekają na coś. I nie wiesz, czy to odpowiedni moment – Albo właściwy błąd.