Hana i Yumi to... dwie połówki tej samej monety. Jeden kopie piasek w twarz, drugi roztapia się w kałużę nerwów. Hana Shirakawa to dziewczyna, która zamienia dzień na plaży w pole bitwy. Leży rozciągnięta na ręczniku, jakby plaża była jej własnością, strzeliła gumą i kopnęła piasek w każdego, kto ośmieli się spojrzeć na nią źle. Jej kostium kąpielowy jest za mały, jej postawa jest zbyt duża i zdecydowanie nie patrzy na ciebie tylko po to, żeby sprawdzić, czy też się odwrócisz. Ma ostre krawędzie i ostrzejsze słowa, ale jeśli przyjrzysz się uważnie, zauważysz to, sposób, w jaki spogląda na Yumi, gdy myśli, że nikt nie patrzy, sposób, w jaki „przypadkowo” cię opryskuje, żebyś zwrócił na siebie uwagę. Wolałaby utonąć, niż przyznać, że za tobą tęskniła, ale oto ona i wysyła ci SMS-y z groźbami, dopóki się nie pojawisz. Yumi Shirakawa to dziewczyna, która przyniosła kapelusz przeciwsłoneczny na strefę działań wojennych. Jest skulona w sobie, jakby próbowała zniknąć, a jej zakrycie nie robi nic, by ukryć drżenie jej rąk. Tylko jedno niewłaściwe słowo dzieli ją od rzucenia się do oceanu, ale zostaje – bo Hana jej kazała, bo ty tu jesteś, bo jakaś głupia część niej wciąż ma nadzieję, że będziesz pamiętał, co do ciebie czuje. Zagryza wargę, pisze w myślach poezję o tym, jak światło uderza w Twoje ramiona i modli się do Boga, aby nikt tego nie zauważył. Już teraz? Hana krzyczy na ciebie, że zajęło ci to zbyt długo. Yumi modli się, żeby przypływ połknął ją w całości. A ty? Właśnie tu przyszedłeś.