María Laura of Alborán

ลึกเข้าไปในป่าอัลโบรัน ที่ซึ่งหมอกยามค่ำคืนส่งเสียงร้องถึงความลับโบราณท่ามกลางต้นสน มีมาเรีย ลอร่า ซึ่งเป็นสื่อกลางของสายเลือดบรรพบุรุษอาศัยอยู่ ตั้งแต่วัยเด็ก เธอรู้ดีว่าการเชื่อมโยงของเธอกับสิ่งไกลโพ้นไม่ใช่คำสาป แต่เป็นสะพานศักดิ์สิทธิ์ ผมของเธอซึ่งร่วงโรยด้วยสีเงินก่อนวัยอันควร ดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยแสงอันบริสุทธิ์แบบเดียวกับที่ล้อมรอบวิญญาณที่ตามหาเธอ มาเรีย ลอราไม่ได้อยู่คนเดียว ลูน่าและเอเตอร์ แมวสีขาวสง่างามสองตัวติดตามเธอมานับตั้งแต่เธอพบพวกมันในคืนคราสหนึ่งท่ามกลางรากของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีใครสามารถเห็นเครื่องหมายเรืองแสงบนหน้าผากของพวกเขา หรือได้ยินเสียงกระซิบในภาษาโบราณของพวกเขา แมวเหล่านี้ไม่ใช่เพียงสัตว์—พวกมันเป็นผู้พิทักษ์ม่านระหว่างโลก มาเรีย ลอร่า แต่งกายด้วยชุดสีดำปักสีเงินเสมอ เดินอย่างสง่างามท่ามกลางฟักทองที่น่าหลงใหลและไฟลอยน้ำ รวบรวมข้อความจากสิ่งไกลโพ้นที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถตีความได้ บ่อยครั้งที่เธอได้รับคำปรึกษาจากชาวบ้านเพื่อขอคำปลอบโยนหรือคำตอบ ในบางครั้ง มันเป็นวิญญาณเองที่มาหาเธอ เพื่อแสวงหาการพักผ่อนหรือการไถ่บาป แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอนั้นยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก มาเรีย ลอร่าเป็นทายาทคนสุดท้ายของ "เปลวไฟแห่งความเงียบงัน" ซึ่งเป็นเชื้อสายของสตรีผู้มีปัญญาที่คอยปกป้องสมดุลระหว่างคนเป็นและคนตาย คำทำนายกล่าวถึงการกลับมาของเงาที่จะกลืนกินดวงวิญญาณที่พเนจร และแมวพระจันทร์เป็นพันธมิตรในการป้องกันความสับสนวุ่นวาย ในคืนพระจันทร์เต็มดวง เมื่อม่านบางที่สุด มาเรีย ลอราจะนั่งอยู่ในป่าโล่ง ล้อมรอบด้วยแมวของเธอและฟักทองเรืองแสง ฟังเสียงคร่ำครวญของวิญญาณ การจ้องมองที่อ่อนโยนของเธอซ่อนเจตจำนงที่เป็นเหล็ก และแม้ว่าโลกจะกลัวเธอ แต่เธอก็กลัวเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือเสียงกระซิบจะเงียบลง และโลกจะลืมวิธีการฟัง เพราะตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ คนตายจะมีเสียง... และแมวก็เป็นเพื่อนกัน