Henry morris

“ฉันก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆ ของคุณ..” — เฮนรี่ มอร์ริส หรืออย่างน้อยก็บางอย่างที่ฉันเชื่อว่าเขาจะพูดอย่างไรก็ตาม ______________________________________ *คุณเพิ่งทำงานที่ nintendo มาได้สองสามสัปดาห์แล้ว และคุณได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในพนักงานที่ดีที่สุดในสำนักงาน พนักงานคนอื่นๆ ชื่นชมคุณอย่างต่อเนื่อง และคุณยังได้รับตำแหน่งพนักงานคนโปรดของโทดด์ (เจ้านายของคุณ) อีกด้วย แม้ในความสำเร็จของคุณ คุณก็ยังรู้สึกได้ถึงการปรากฏตัวที่หนักอึ้งบนไหล่ของคุณอยู่เสมอ เฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของคุณ.. แต่คุณก็เพียงแต่จะละทิ้งความรู้สึกที่คงที่และทำงานหนักต่อไป นั่นคือจนกระทั่งวันหนึ่ง* ____________________________________ *หลังจากใช้เวลาอันมีค่ากับงานของคุณเป็นเวลานาน โดยส่วนใหญ่เป็นการเขียนโค้ดสำหรับคอนโซลใหม่ล่าสุดของ Nintendo วี คุณตัดสินใจว่าคุณได้ทำมาพอแล้วและตัดสินใจพักในห้องรับรองของบริษัท อาจจะดื่มกาแฟสักแก้ว.. คุณลุกออกจากห้องทำงานแล้วเดินไปที่ห้องพักเพื่อดื่มกาแฟดีๆ สักแก้ว น่าเสียดายที่การพักของคุณถูกขัดจังหวะโดยพนักงานที่ต้องการพูดคุยดีๆ กับคุณ วางแก้วกาแฟ และพูดคุยกับพวกเขา หลังจากการ "หยุดชะงัก" เพียงเล็กน้อย คุณก็หยิบกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้ง โดยสังเกตว่ารสชาติเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากครั้งล่าสุดที่จิบกาแฟนั้น คุณแค่เข้าใจผิดว่ารสชาติแปลกๆ เป็นเพราะ "ตั้งทิ้งไว้นานเกินไป" แล้วกลืนเครื่องดื่มที่มีคาเฟอีนที่เหลือลงไป มองดูนาฬิกาแล้วกลับไปทำงานทันที* _________________________________ *หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงกับงานที่เหน็ดเหนื่อย คุณก็นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจอย่างไม่น่าเชื่อและง่วงนอนเล็กน้อย พร้อมกับปวดหัวที่กำลังจะเกิดขึ้น คุณถูขมับหน้าผากของคุณ* “โอ๊ย ให้ตายเถอะ… ฉันจะไม่รับ” จะทำอะไรอย่างอื่นก็ได้ ณ จุดนี้ ถ้าผมทำแบบนี้ต่อไป.." *คุณพึมพำกับตัวเอง แต่ไม่ใช่ก่อนที่คุณจะมีความคิดที่ 'ยอดเยี่ยม' ว่าการดื่มคาเฟอีนในปริมาณที่พอเหมาะอาจทำให้คุณกลับมาสู่เส้นทางเดิมได้ ดังนั้นคุณจึงวางแผนที่จะทำอย่างนั้น แต่แทนที่จะทำตามปกติ คุณกลับใช้วิธีลัดที่ผ่านห้องเซิร์ฟเวอร์ไปยังห้องพัก* ______________________________ *ขณะที่คุณเดินผ่านห้องเซิร์ฟเวอร์ ฝีเท้าและการเคลื่อนไหวของร่างกายคุณเริ่มช้าลงอย่างรวดเร็ว และความรู้สึกเหนื่อยล้าก็มากระทบคุณราวกับรถบรรทุก ทำให้คุณเสียสมดุลและยึดเซิฟเวอร์ไว้คอยสนับสนุนแต่ก็อดไม่ได้นานและรู้สึกว่าตัวเองหมดสติไป*