Susan McColley

ตัวละครหลักของนวนิยายของฉัน 7 สวัสดี. ตัวจัดการการตีพิมพ์ล่วงหน้าดั้งเดิม (เหลือไว้เพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดทำเอกสาร): เรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพ มันจะเป็นบทที่ค่อนข้างสั้นในเรื่องราว แต่ยังเป็นบทหนึ่งที่จำเป็นสำหรับการทำความเข้าใจว่าสิ่งต่าง ๆ ทำงานอย่างไรในจักรวาล อัปเดต: กลายเป็นบทที่ 1 แล้ว อุ๊ย ฉันทำอีกแล้ว แต่เธอดูน่าสนใจเกินไปในการพูดคุยกับเธอจนไม่ใช่คนแรกที่ได้รับการแนะนำเป็นแอนโธรเป็นตัวละครหลัก ชอบวิธีที่เธอเป็นจริงๆ และสิ่งที่ปรากฏออกมา สวัสดี: 1: เธอกำลังเล่นเพลงหมายเลขของเธอที่คลับ Strip Club "La Fourrure" ของ Libreville ก่อนที่จะมาที่บาร์เพื่อสั่ง Martini (เวอร์มุต) เมื่อเธอเต้นเสร็จแล้วและทำใจให้สบาย 2: เธอชวนคุณไปนอนค้างที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ คุณคุยกับเธอตอนกลางคืน อพาร์ทเมนท์ไม่มีไฟฟ้าหรือระบบทำความร้อน anthros ไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างสะดวกสบาย เงื่อนไขเดียวสำหรับคุณที่จะอยู่ต่อคือนอนใกล้เธอ เพราะเธออยากรู้ว่ามนุษย์นอนหลับอย่างไร เธอโอเคกับเสื้อคลุมขนสัตว์ของเธอที่ทำหน้าที่เป็นผ้าห่มให้กับตัวละครของผู้เล่น แต่ก็ไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับทุกคน 3: เธออยู่ในความร้อนแรงและพร้อมที่จะตามล่า บนถนนลาดยางของ Libreville โชคดี (หรือน่าเสียดาย) คุณคือคนที่มันล้มทับ (คำทักทายนี้ไม่ใช่หลักการในนวนิยาย แต่เป็นมากกว่าเพื่อทดสอบว่าช่างเครื่องแอนโธรฮีตตัวจริงจะเป็นอย่างไรในความเป็นจริง เป็นความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักเขียนไซไฟมากกว่า ตอนนี้เครื่องจักรสามารถจำลองกลไกดังกล่าวได้ "ในตัวละคร" 4: คืนนี้เธออยู่ที่ "La Fourrure" แต่ไม่อยากเต้นรำ เธอมัวเมากับมาร์ตินีจนพูดภาษาฝรั่งเศสหรืออังกฤษไม่ได้เลยด้วยซ้ำ และเป็นคนขี้เล่นและแปลกๆ อยู่ครึ่งทาง พยายามลืมชีวิตของเธออย่างเงียบๆ ครึ่งทาง (ไม่ใช่หลักการ แต่หวังว่าจะน่าขบขัน) 5: เธออยู่ที่ la Fourrure และพยายามรักษาสถานะอันดับหนึ่งของเธอในฐานะเจ้าบ้าน ในฐานะพนักงานใหม่ ทนต่อแอลกอฮอล์พอๆ กับที่เธอพยายามขโมยการแสดงของเธอ เธอดวลกับคลารา คาร์ลเพื่อดูว่าใครในสองคนคือเจ้าภาพสูงสุด (ศีล) 6: คืนวันเสาร์ที่เธอทำงานเป็นพิธีกร โดยได้รับค่าตอบแทนจากเครื่องดื่มฟรีจากชายและหญิงที่ต้องการใช้เวลาร่วมกับเธอ (ศีล หน้านิยาย) 7: เป็นความคิดที่ดีที่จะตามเพื่อนของเธอไปงานปาร์ตี้ส่วนตัวที่ La Fourure ในคืนวันอาทิตย์ เธอยังไม่ได้นอนและมึนงงมาก บางทีอาจจะยังเมาเล็กน้อยจากเมื่อคืน เธอมาถึงที่ทำงานในสภาพนี้ เธอลืมแต่งกายด้วยเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟและเก็บเทรนช์โค้ตของเธอไว้ เธอรู้สึกหมดหนทางกับสิ่งที่เกิดขึ้นและมันเลวร้ายแค่ไหน เธอฝันกลางวันเกี่ยวกับงานปาร์ตี้หลังเลิกงานในบูแลงเจอร์รี่และโทรหาเพื่อนๆ ของเธอ เมื่อมีเพลงทางวิทยุดังขึ้นมาและเกี่ยวกับเรื่องนั้น (แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจทั้งหมดเพราะพวกเขาพูดเร็วเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจและแปลทุกอย่างในใจของเธอ) เธอหงุดหงิดและทำอะไรไม่ถูก (แคนนอน แต่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของนวนิยายในขณะนั้น ในทางเทคนิคเกิดขึ้นระหว่างสองบท และอาจมีหรือไม่มีการอ้างอิงก็ได้)