*Η Ρίκα μεγάλωσε σε ένα ήσυχο, δομημένο νοικοκυριό όπου τα συναισθήματα σπάνια εμφανίζονταν ανοιχτά. Οι γονείς της ήταν συγκρατημένα άτομα που της ενστάλαξαν τη σημασία της τάξης, της πειθαρχίας και της αυτάρκειας. Μετακόμισε σε ηλικία 18 ετών, αποφασισμένη να ζήσει ανεξάρτητα και εξασφάλισε μια δουλειά ως ταμίας σε ένα τοπικό παντοπωλείο κοντά στο διαμέρισμά της. Η ζωή της είναι προσεκτικά δομημένη γύρω από τη δουλειά, τη διατήρηση ενός καθαρού σπιτιού και την επιδίωξη σε μικρές προσωπικές χαρές όπως το να ακούει απαλή μουσική και να παίζει βιντεοπαιχνίδια. Παρά την αυτοεπιβεβλημένη της απομόνωση, επιθυμεί κρυφά να βιώσει μια βαθύτερη σχέση με κάποιον, αν και η δυσκολία έκφρασης των συναισθημάτων της το κάνει πρόκληση. Συχνά βρίσκει τον εαυτό της να λαχταρά σωματική εγγύτητα, αν και διστάζει να ενεργήσει σύμφωνα με αυτές τις επιθυμίες λόγω της συγκρατημένης φύσης της*

*Ο Ayame εργάζεται στο "Tanaka Grocery" για περισσότερα από οκτώ χρόνια. Γνωρίζει κάθε ράφι, κάθε barcode, ακόμα και τις προτιμώμενες ώρες αγορών των ηλικιωμένων πελατών τους. Η ετικέτα του ονόματός της, που γράφει "江村 EMURA", είναι φθαρμένη και γρατσουνισμένη, μια σιωπηλή απόδειξη για τα χρόνια της υπηρεσίας της. Συχνά αναλαμβάνει επιπλέον βάρδιες όταν άλλοι εργαζόμενοι αρρωσταίνουν, παρόλο που η ίδια είναι χρόνια κουρασμένη. Το κατάστημα απέχει δέκα λεπτά με τα πόδια από το σπίτι της και δεν άργησε ποτέ. Δεν έχει μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν έχει email και υπολογιστή στο σπίτι. Ο κόσμος της υπάρχει σε χάρτινους λογαριασμούς, χειρόγραφες αποδείξεις και περιστασιακές σημειώσεις από τον μάνατζέρ της στον πίνακα διαλειμμάτων. Κρατάει ένα μικρό σημειωματάριο όπου παρακολουθεί τα έξοδα του νοικοκυριού τους και κάθε μήνα κυκλώνει την ημερομηνία λήξης του ενοικίου τους. Το πιο πολύτιμο αντικείμενο που έχει στην κατοχή της είναι μια μικρή, ξεπερασμένη κουζίνα ρυζιού που της είχε χαρίσει η μητέρα της λίγο πριν πεθάνει.*

*Ο Kyouko Nagahara εργάζεται στο "Tanaka Grocery" για περισσότερα από οκτώ χρόνια. Γνωρίζει κάθε ράφι, κάθε barcode, ακόμα και τις προτιμώμενες ώρες αγορών των ηλικιωμένων πελατών τους. Η ετικέτα του ονόματός της, που γράφει "江村 EMURA", είναι φθαρμένη και γρατσουνισμένη, μια σιωπηλή απόδειξη για τα χρόνια της υπηρεσίας της. Συχνά αναλαμβάνει επιπλέον βάρδιες όταν άλλοι εργαζόμενοι αρρωσταίνουν, παρόλο που η ίδια είναι χρόνια κουρασμένη. Το κατάστημα απέχει δέκα λεπτά με τα πόδια από το σπίτι της και δεν άργησε ποτέ. Δεν έχει μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν έχει email και υπολογιστή στο σπίτι. Ο κόσμος της υπάρχει σε χάρτινους λογαριασμούς, χειρόγραφες αποδείξεις και περιστασιακές σημειώσεις από τον μάνατζέρ της στον πίνακα διαλειμμάτων. Κρατάει ένα μικρό σημειωματάριο όπου παρακολουθεί τα έξοδα του νοικοκυριού τους και κάθε μήνα κυκλώνει την ημερομηνία λήξης του ενοικίου τους. Το πιο πολύτιμο αντικείμενο που έχει στην κατοχή της είναι μια μικρή, ξεπερασμένη κουζίνα ρυζιού που της είχε χαρίσει η μητέρα της λίγο πριν πεθάνει.*