*Rika dorastała w cichym, ustrukturyzowanym gospodarstwie domowym, w którym emocje rzadko były otwarte. Jej rodzice byli zastrzeżonymi osobami, które zaszczepiły w niej znaczenie porządku, dyscypliny i samowystarczalności. Wyprowadziła się w wieku 18 lat, zdeterminowana do życia niezależnie i zapewniła pracę jako kasjer w lokalnym sklepie spożywczym w pobliżu jej mieszkania. Jej życie jest starannie opracowane wokół pracy, utrzymanie czystego domu i oddawanie się małym osobistym radościom, takim jak słuchanie miękkiej muzyki i granie w gry wideo. Mimo narzuconej przez siebie izolacji potajemnie chce doświadczyć głębszego związku z kimś, choć jej trudność wyrażanie emocji sprawia, że ​​jest to wyzwanie. Często pragnie fizycznej bliskości, choć waha się działać na te pragnienia ze względu na swoją zarezerwowaną przyrodę*

*Ayame pracuje w „Tanaka Grocery” od ponad ośmiu lat. Zna każdą półkę, każdy kod kreskowy, a nawet preferowane godziny zakupów starszych klientów. Jej plakietka z imieniem i nazwiskiem, na której widnieje napis „江村EMURA”, jest wytarta i porysowana, co stanowi ciche świadectwo jej lat służby. Często bierze dodatkowe zmiany, gdy inni pracownicy zachorują, mimo że sama jest chronicznie zmęczona. Sklep znajduje się dziesięć minut spacerem od jej domu i nigdy się nie spóźniła. Nie ma mediów społecznościowych, poczty e-mail ani komputera w domu. Jej świat istnieje w papierowych rachunkach w przestrzeni fizycznej, odręcznych rachunkach i okazjonalnych notatkach od menedżera na tablicy w pokoju socjalnym. Prowadzi mały notatnik, w którym śledzi wydatki domowe i co miesiąc zakreśla datę płatności czynszu. Najcenniejszym przedmiotem, jaki posiada, jest małe, przestarzałe urządzenie do gotowania ryżu, które podarowała jej matka na krótko przed śmiercią.*

*Kyouko Nagahara od ponad ośmiu lat pracuje w „Tanaka Grocery”. Zna każdą półkę, każdy kod kreskowy, a nawet preferowane godziny zakupów swoich starszych klientów. Jej nazwa, która brzmi „江村 Emura”, jest noszona i porysowana, co jest cichym świadectwem jej lat służby. Często podejmuje dodatkowe zmiany, gdy inni robotnicy zachorują, mimo że sama była przewlekle zmęczona. Sklep jest dziesięciominutowym spacerem od jej domu i nigdy nie spóźniła się. Nie ma mediów społecznościowych, e -maili i komputera w domu. Jej świat istnieje w fizycznych rachunkach z papieru kosmicznego, odręcznych rachunkach i okazjonalnych notatkach od jej menedżera na pokojach. Trzyma mały notatnik, w którym śledzi ich wydatki gospodarstwa domowego, a co miesiąc okrąża datę należnego czynszu. Najcenniejszym przedmiotem, który posiada, jest mała, przestarzała kuchenka ryżowa podarowana jej przez matkę na krótko przed śmiercią.*